Panama, Costa Rica en Nigaragua 2019 to go

Bekijk hier de route kaart

 

Even voor de lezers. Onderweg ben ik niet zo erg taalkundig bezig. Typ fouten zullen veelvuldig voorkomen maar zullen (heb hier geen spellinchecker)  eenmaal thuis verbeterd worden 🙂

Dag 1 za 7-9-2019 Vertrek vanaf Schiphol, aankomst te Panama City en privé-transfer naar hotel

We zijn door Daan rond 11 uur afgezet bij Schiphol. Vandaag ging het inchecken wel even anders. Het begon dat we eerst buitenom naar vertrekhal 3 werden geleid om vervolgens weer in een lange rij naar vertrekhal 2 te worden gedirigeerd. Eenmaal in de rij kwamen we er achter dat we, net als bij de supermarkt in de verkeerde rij stonden. Tegenwoordig kan je zelf je koffer inklaren in een geautomatiseerde bak. Bij ons bleken er twee stuk te zijn dus was het even wachten. Eenmaal aan de beurt bleek de koffer van Karin 2 kilo te zwaar te zijn waardoor we naar de balie werden geleid waar je door een KLM dame werd geholpen. Hier konden we na nog een gewicht check van de dame aldaar wat bagage omwisselen. De badetui van Karin was precies twee kilo en die had Ellen over. Probleem opgelost. Vervolgens de verkeerde rij uitgekozen bij de douane waar een leerling de paspoorten zelfs met een vergrootglas zat te bekijken. Eindelijk klaar met al dat gedoe hadden we nog een half uurtje om te boarden. In het vliegtuig kregen we te horen dat we alles bij elkaar een uur vertraging hadden. Maar goed…. de vlucht ging voorspoedig en door de douane heen komen in Panama gaat lekker snel. We werden opgepikt door de chauffeur die met een bordje met mijn naam erop op ons stond te wachten en ons keurig bij het Best western Panama Zen Hotel heeft afgeleverd. Na onze kamer te hebben betrokken zijn we nog wat gaan drinken in de buurt. Dit hebben we niet lang gedaan want we waren best moe. Tenslotte was het voor onze biologische tijd klok al midden in de nacht. Voor de plaatselijke tijd gezien zijn we heel vroeg onze bedjes in gedoken.

Dag 2 zo 8-9-2019 t/m Dag 4 di 10-9-2019 Panama City

Zondag

Na een nacht waarbij we allemaal niet best hadden geslapen zijn we na het ontbijt plannen gaan maken voor de dag. Plan was om de stad in te trekken. Zover kwam het niet omdat Karin het slimme idee had om een taxi te gaan regelen om naar de sluizen te gaan. De sluizen zijn namelijk in de ochtend volop in werking tot 11 uur. Met de chauffeur een deal gemaakt om ons eerst naar de sluizen te brengen. Vervolgens naar flamengo eiland te gaan en ons daarna af te leveren bij de oude stad. De sluizen zijn best indrukwekkend. Voor ons was er echter 1 nadeel. We konden nog net tegen de achterkant van twee boten aankijken die de sluizen verlieten. Nieuwe boten die de sluizen in zouden moeten waren helaas nergens te bekennen.  Omdat we nu ruimschoots de tijd hadden hebben we het museum bezocht waar de geschiedenis van de bouw te zien was. Na de sluizen zijn we naar Flamengo eiland gebracht. Na een drankje hebben de omgeving verkend. Maar alles wat we zagen…..waren geen Flamingo’s. Dat klopt ook want het is flamengo in plaats van Flamingo’s. Wel honderden Pelikanen. Wij hebben de conclusie getrokken om dat deeltje van Panama maar Flamingo eiland te noemen.

De oude stad is leuk om doorheen te lopen. Op een gegeven moment kwamen we op een plein waar  het een drukte van jewelste was met muziekkorpsen en een mis die werd voorgedragen in de kerk die buiten te horen was. Later bleek dat de muziekkorpsen daar aan het oefenen voor waren voor voor independents day op 15 september.  Nieuwsgierig als wij zijn, zijn we ook even binnen in de kerk gaan kijken natuurlijk. De kerk was bomvol en er was een prima sfeertje daarbinnen. Een afwisseling van “ onze vader” en hedendaagse muziek. Op een geven moment begon iedereen daar handjes te schudden met iedereen die in je omgeving stond. Ze wenste je daar bij veel vrede toe. Als niet gelovigen waren we best wel onder de indruk wat daar gebeurde. Na weer een stukje lopen werden we uitgenodigd om in een andere kerk te gaan kijken. Daar hadden ze achterin het verhaal van de geboorte tot aan de kruisiging en de opstanding als een soort mega kerststal gebouwd die er bijzonder uit zag.

Na wat zoekwerk een leuk tentje gevonden waar we wat gegeten en gedronken hebben. Om vervolgens het plan te hebben gevat om terug te gaan lopen naar ons Hotel. Deze rit van een uurtje ging  door een wat arme wijk van Panama waar je in de avond/nacht niet doorheen moet gaan. Op de dag is het een drukte van jewelste met harde muziek overal. Bijzonder om te zien is hoe in een welvaart stad als Panama arm en rijk zo dicht op elkaar kan laten bestaan. Vlak bij het Hotel hebben we nog wat gedronken op het terras van een sushi restaurant waarvan het plan hebben gevat hier van de week nog lekker sushi te gaan eten. Het nadeel van Hotels in een grote stad is dat je in een geairconditioneerde omgeving leef. Er zijn bijna nooit plekken waar je lekker buiten kan zitten. Gelukkig hebben ze in ons restaurant een plekje voor rokers buiten gecreeerd waar we nog even heerlijk gezeten hebben met een wijntje. Je gaat tenslotte niet naar een warm land om in de kou te gaan zitten. Voor deze avond is het een restaurant om de hoek geworden waar we niet al te lekker hebben gegeten. Deze keer zijn we wel op een redelijke plaatselijke tijd gaan slapen  

Maandag

Na een redelijke nachtrust zijn  we na het ontbijt weer op pad gegaan. Plan was om de  parken te gaan bezoeken. Er zijn er hier twee. Er is er 1 die ligt hier 20 km van vandaan (Soberania), en er is er 1 die ligt 7 km hiervandaan. Omdat taxi’s hier best te betalen zijn besloten we eerst naar het verste park te gaan met de taxi. Na er 1 aan gehouden te hebben en de chauffeur hebben laten lezen waar we heen wilden ( de chauffeurs spreken alleen maar spaans hier) ging zijn duim omhoog en spraken we een prijs af. Hij vroeg 5 dollar wat we eigenlijk wel heel goedkoop vonden. Dat klopte later ook want hij bracht ons naar het dichtsbij gelegen park. Na wat instructies van de medewerker van het park daar wist hij de weg, en na weer een nieuwe prijs te hebben afgesproken bracht hij ons naar het juiste park. Niet na er eerst gewoon voorbijgereden te hebben en aan 6 politie agenten even verderop de juiste route te hebben gevraagd. Eenmaal aangekomen en na wat instructie van de dame van het park zijn we gaan wandelen bij een graadje of dertig. Het is een heel mooi park waar veel verschillende beesten te zien zouden zijn. Waarschijnlijk waren ze allemaal allemaal op vakantie want wij hebben er geen een gezien. Behalve veel mieren kolonies. Wel hebben we nog een afslag gemist waardoor we op een gegeven moment midden in de natuur belandde waar geen pad meer te bekennen was. Maar pioniers als wij zijn zijn hebben we ons weer weten te redden en hebben de juiste weg weer gevonden naar de uitgang. Hier weer een taxi aangehouden die ons naar het Metropolision (stadspark) heeft gebracht. Vlak voordat we zouden starten begon het nog even knalhard te regenen maar gelukkig hadden we een schuilplaats. Toen het eenmaal droog was dachten we nog even af te snijden om door het gras naar de ingang te lopen. Het resultaat was dat we tot onze enkels in de blubber stonden. Dat gaf  de eerste kilometers wel wat last met lopen in die glibberige havvies. De tocht begon met een flinke klim omhoog naar een prachtig uitzichtpunt richting Panama stad en de havens. Gelukkig hadden niet alle dieren hier vakantie. We zijn onderweg nog een familie neusberen, een kolibrie, heel veel vlinders, een mega spin en een aapje tegen gekomen. Al met al hebben we vandaag, ondanks dat het afzien was heerlijk gewandeld. Met de taxi zijn we weer terug gegaan naar het hotel. De taxi chauffeur probeerde ons nog af te zetten maar helaas voor hem zijn we daar al te bedreven in.

Na een wijntje op ons plekje buiten zijn we gaan eten bij Raj. Een indiaas restaurant. Het was daar echt heerlijk eten. Na nog een wijntje onze vermoeide lijven op bed te hebben gelegd zijn we als een blok in slaap gevallen

Dinsdag

Vandaag hadden we het plan er een rustig dagje van te maken aan het zwembad op het dak van het Hotel. Eenmaal buiten hebben we besloten toch maar traditioneel een Mango op te zoeken. De dames moeten toch even een Mangootje scoren nietwaar. Wederom gaan wandelen bij 30 graden. Maar na 3 kwartier wandelen heb je ook wel wat. De meiden kwamen in de kledingwinkel hemel terecht. Wat wel een verrassing was is dat Mango nu MNG heet. Jammer hoor! We zijn hier niet zo lang geweest omdat zwembad ons ook lokte. Na wederom 3 kwartier wandelen (wat zijn we goed bezig) bij het hotel aangekomen zijn we ons snel gaan afkoelen bij zwembad. Dat was van korte duur want de afkoeling kwam ook van boven. We werden verrast door een mega regenbui vergezeld prachtig onweer. Deze hebben we even afgewacht en nog wat te hebben gedronken beneden zijn we naar ons stekkie gegaan waar we al eerder geweest waren. Namelijk de Sushi tent. Wat een lekkere sushi’s hadden ze daar. Grappig was dat ze weer net even anders werden klaargemaakt dan in Nederland. Hier zat soms letterijk een ander sausje over.. Morgen gaan we weer verder op avontuur. De reis gaat zich vervolgen naar Costa Rica. Om daar te komen moeten wel de koffers weer gereorganiseerd worden nadat je 4 dagen uit je koffer hebt geleefd. Daarom voor het slapen gaan deze als bijna netjes ingepakt klaar gezet voor morgen, zodat we niet hoeven te haasten. 

Dag 5 wo 11-9-2019 Transfer naar vliegveld, vlucht naar San Jose, transfer naar hotel

Volgens onze omschrijving zouden wij op 10 uur opgehaald worden. Dus op tijd ontbijten zodat we op bijtijds  klaar zouden staan voor ons vervoer. Nou dat was maar goed ook want onze chauffeur, overigens de zelfde die ons ook gebracht heeft, kwam een kwartier vroeger dan gepland. Volgens hem omdat het erg druk zou zijn. Nou mooi niet dus. Om kwart over tien stonden we met onze koffers in de vertrekhal. En dat terwijl, na wat navragen de balie pas om 12 uur open zou gaan. Een ding hebben we geleerd……de vertrekhal van van Panama is een echte vertrekhal. Je kan er alleen maar vertrekken. Geen winkeltjes, barretje of ander vermaak is daar aanwezig. Na wat om dwalingen samen met onze koffers kwamen we in wat onduidelijke gangen terecht waar liften waren Op deze manier hebben we nog ergens een soort restaurant kunnen vinden waar we wat gedronken hebben. Maar ja, eenmaal ingeklaard en twee aansteker minder konden we op tijd gaan vliegen. Door het tijdsverschil vertrokken we op 2 uur en landde we om kwart over twee. Dat is wel weer lekker. Het ophalen ging lekker vlot evenals de rit naar Hotel Don Carlos. Dit hotel ligt nagenoeg in het Centrum en is een klein soort museum. In de loop van de vorige eeuw zijn ze daar allerlei kunst en andere voorwerpen gaan verzamelen en hebben dat nu door het hele hotel verspreid opgesteld staan. Grappig om te zien.  Volgens de beschrijving zou er ook een piepklein zwembad zijn. Deze was inmiddels zo piep geworden dat hij geheel dicht gestort was met beton en er plantjes op stonden. Dat wordt niet poedelen dus de komende dagen. Na ons genesteld te hebben in onze ruime kamer zijn we San Jose in gedoken. Een drukke stad met maar 1 terras. Die wij na wat gewandeld te hebben al gauw hadden gevonden. Altijd weer leuk om te zitten en de stad tot je tot laten komen. Omdat we al wandelend niet een leuk restaurant waren tegen gekomen hebben we besloten in het cafe restaurant Amon die bij het hotel inzit gaan eten. De alleraardigste ober die maar bij ons bleef komen met zijn verhaaltjes zorgde dat wij in rap tempo ons eten kregen. Dit ondanks ons verzoek om tranquilla (rustig an) te doen. De zeer grote porties waren voor de dames te veel en dat hadden we kunnen weten omdat ze in Costa Rica schijnbaar grote porties op je bord weten te leggen. Dat wordt dus weer delen met elkaar. Vervolgens op onze kamer nog even nagezeten en fluks gaan slapen.

 

Dag 6 do 12-9-2019 San José,

Vandaag staat San Jose ontdekken op ons programma. Na een lekker ontbijt de regenspullen maar eens uit de verpakking gehaald want het regent pijpenstelen. Wat nog ontbreekt zijn paraplu’s die we met onze poncho’s aan al heel snel hebben gescoord. Was wel lekker want daarom kon die plastic poncho weer uit. Ze houden de regen heerlijk tegen maar omdat het best wel warm blijft hier loop je al gauw te puffen van de warmte. Er is in San Jose een heel mooi en oud theater die we graag willen bekijken. Alleen wij belandde in eerste instantie voor een gesloten poort omdat het theater pas om 12 uur open ging. Dus eerst maar koffie gescoord op het terras en vervolgens een Iglesias bezocht. Iglesias betekend hier kerk en daar zijn er heel veel van kan ik je vertellen. Ze allemaal aandoen zou een dagtaak zijn en we willen tenslotte ook nog meer zien. Daarom hebben we gedurende dag maar keuzes gemaakt. Gelukkig was er ook 1 waar we ons traditionele kaarsje konden aansteken. Het valt wel op dat er tegenwoordig veel kerken zijn waar je of geen kaarsjes kan doen of dat je een muntje moet inwerpen en dan gaat er een lichtje branden. Ik denk dat we zo’n 4 kerken hebben bezocht die allemaal even mooi waren. En waar je zomaar kan binnenlopen terwijl de priester daar zijn preek staat te houden. De Costaricanen wandelen ook zomaar in en uit. Om twaalf uur was het zover. Het theater, Teatro nacional was open en wij konden naar binnen. Eenmaal binnen werden we opgevangen door de gids die ons gaat rondleiden. De man had een snorretje die in punten gedraaid was. Hier hebben achteraf erg om gelachen want het bleek dat we allemaal de hele tijd gebiologeerd naar dat snorretje hebben gekeken terwijl zijn verhaal vertelde. Het Teatro is prachtig van binnen, veel marmer uit verschillende Europese landen en mooie muur- en plafond schilderingen. Ook mochten we nog even genieten van een repetitie van een dansgroep. Wat heel bijzonder is in dit theater, is dat de middenvloer geheel omhoog kan. Dit wordt vanuit de kelder gedaan met een soort tredmolen. Heel bijzonder want dat ding is er al vanaf het begin en dat was eind 18e eeuw. Een mooie ervaring deze tour en zeker aan te raden. Na de inwendige mens tevreten te hebben gesteld was de keuze de markt of de dierentuin. Het werd de dierentuin. Na een pittige wandeling kwamen, na eerst ook nog verkeerd te hebben gelopen aan bij de Zoo. Helaas deze was net dicht gegaan. Dus de flinke tippel weer terug naar de markt. Grappig is dat we dachten steeds een vogeltje te horen. Later bleek dat het piepje te zijn bij de oversteekplaatsen als het licht op groen ging. Dit is een overdekte markt waar werkelijk van alles te koop is. Elk jaar weer en elk land weer gaan we markten op maar het blijft leuk naar de spullen en de mensen daar te kijken. Gelukkig is het wel verder de hele dag droog gebleven. Na lekker te hebben gegeten zijn we daarna naar het Hotel teruggekeerd waar we na onze vermoeide lichamen te hebben gedouched en de koffer klaar te hebben gemaakt voor morgen, moe maar voldaan ons mandje in gekropen.   

 

Dag 7 vr 13-9-2019 Van San José per bus en boot naar Tortuguero

Vandaag bijzonder vroeg op. Om 6:20 werden we opgepikt door een klein busje en naar een grote bus gebracht die ons naar Guapiles bracht voor de lunch en daarna naar La Pavona waar de boten klaar liggen die naar de lodges gaan. Wij logeren in het nationale park Tortequero. Een hele mooie lodge waar we een een eenvoudig kamertje hebben in een prachtige omgeving. Na de lunch zijn we met de boot onder begeleiding van onze vaste gids Steven naar het dorpje Tortequero zelf gegaan waar we lekker rond hebben gelopen. De terugweg ging via het strand waar we heel kuilen aantroffen van de schildpadden die daar hun eieren leggen. Ook zie je nog nog de sporen van de weg die de schildpadden over het  strand hebben afgelegd. Dat maakt ons al heel nieuwsgierig naar wat we komende nacht gaan meemaken omdat we ons hebben ingeschreven om onder begeleiding te gaan kijken naar de schildpadden die daar het strand opkomen om hun eieren te leggen. Nou en onvergetelijk was het. Met de boot werden we naar sectie 1 van het national park gebracht. Het park (dus ook het strand) is beschermd gebied en het is zodanig georganiseerd dat de schildpadden ongestoord hun eieren kunnen leggen. Je mag ook pas bij de schildpad gaan kijken als zij aan het eieren leggen is. Voor die tijd zijn ze namelijk heel erg op hun hoede en gaan ook meteen weer terug de zee in als ze onraad bespeuren. Tijdens het leggen zijn ze in trance en kan je het allemaal goed zien. We hadden helemaal mazzel want het was volle maan. Als ze klaar zijn maken ze de kuil dicht en camoufleren de plaats gaan ze vermoeid weer de zee in. Dit proces duurt zo’n 2 uur. Leuk weetje is dat ze na 1 week weer terugkomen om de volgende lading eieren te leggen. En dat ongeveer 8 keer. In totaal legt de schildpad per keer 120 eieren en dat maal 8. Het bijzondere is dat van al deze eieren  er maar 1 schildpad het overleefd. de rest wordt opgegeten door vogels en de groene landhaai die in zee ligt te wachten. In een deel van de sectoren daar is ook de Jaguar actief. Deze jaagt ook op de baby schildpadjes maar valt soms ook de schildpad zelf aan. Jammer is dat je niet mag fotograferen wat natuurlijk logisch is. Dit zullen wij altijd moeten onthouden. Behoorlijk onder indruk hebben de de dag nog afgesloten met een wijntje voor ons kamertje.  

 

Dag 8 za 14-9-2019 Excursie in Tortuguero

Na het ontbijt zijn we onder leiding van Steven door de tuin gelopen waar hij ons gedurende ruim een uur van alles heeft verteld over de flora van Costa Rica. Steven is naast gids een bioloog waardoor hij ons de afgelopen dagen veel heeft geleerd over de fauna en flora hier. Helaas was het zoveel info dat het grootste gedeelte weer zijn vergeten. Of is dat de leeftijd. 😉  We hebben vandaag een heel druk programma. Na de lunch hebben we een boottocht gemaakt door de kanalen. Prachtig om zo door het regenwoud te varen en allerlei vogels, schildpadden, aapjes en een krokodil te zien. Ook kwamen we bamboe tegen wat eigenlijk niet in een regenwoud groeit. Dit bleek ook gepland te zijn vroeger door de moeder van de de kapitein van het bootje waar we in voeren. Grappig. Zoals ik al zij, we hebben het druk. Na een uurtje rusten was de nachtwandeling aan de beurt. Onder begeleiding van Steven zijn we in het donker, maar wel met zaklantaarns het regenwoud in gegaan. Helemaal lekker was het dat we de enige waren die zich hadden ingeschreven zodat we een prive tour hadden. Weliswaar was de wandeling op een aangelegd pad anders zou het niet te doen zijn. Je kan namelijk niet lopen door een regenwoud omdat je anders tot je middel er in weg zakt of opgegeten wordt door allerlei dierlijk gespuis. Hier ook weer bijzondere dieren gezien. Kleine  padjes, spinnen, grote mieren, vogels. Heel bijzonder was het dat we een Agamie Heron tegenkwamen in een boom toen we er op schenen met de lantaarn. Steven ging helemaal uit zijn dak want dat beest wordt zelden gezien. Ook de roodoog Maki kikker was een bijzonderheid. Al met al hebben we hele indrukwekkende twee dagen meegemaakt. Het was zoveel dat we dachten dat we daar al veel langer zaten.

Dag 9 zo 15-9-2019 Ontvangst Toyota Rav 4, naar Punta Cocles aan de Caribische kust

In de ochtend weer met de boot terug aan de aanlegplaats en met de de bus naar Guapilus waar we een lunch kregen aangeboden. Na de lunch werd onze Toyota Rav4 vierwiel drive gebracht en na de nodige paperassen te hebben ingevuld zijn we vertrokken richting Playa Cocles bij Porte Viejo. Lekker om weer alle vrijheid te hebben in ons doen en laten. We logeren in Azania lodge waar we fluks voorbij reden omdat de route planner zei dat het links lag terwijl het rechts moest zijn. We wezen hartelijk welkom geheten met een drankje en daarna naar onze mooie bungalow gebracht. We zitten weer midden in de natuur met alle dierengeluiden die daar bijhoren. Eindelijk hebben daar ook de brulaap gehoord. Omdat we ons flink bereisd voelden hebben we lekker gegeten bij de lodge en zijn na een drankje vroeg naar bed gegaan. Nog steeds met de dieren geluiden. 

Dag 10 ma 16-9-2019 Punta Cocles

Gisteren hadden we al het plan om langs het luiaard (sloths geheten hier, maar op z’n spaans Perezosos) opvangcentrum te gaan. Een soort Lenie ‘t Hart van Costa Rica. Helaas was deze dicht. Dus vandaag het plan opgevat om weer een stukje terug te rijden om alsnog het opvangcentrum te gaan bezoeken. Helaas….maandag is deze ook dicht. Misschien morgen? Daarom plan B. Naar het park in Cahuita/ Na eerst door het dorpje te hebben gewandels zijn we het park in gegegaan. Weer met een gids want we vinden het nog steeds leuk van alles te leren over de natuur hier. Onze gids, Carlos wist veel te vertellen over allerlei geneeskrachtige planten, maar wat nog fijne was dat hij ons zeker 6 Sloths heeft aan kunnen wijzen die in de bomen handen en die we zeker niet uit ons zelf gezien zouden hebben. Het was een boeiend tochtje die eindigde op playa Blanca. Zo’n strand uit de boekjes met wit zand, blauwe lucht en palmen. Weten jullie trouwens dat palmbomen slim zijn? Er vallen om de paar minuten wel kokosnoten naar beneden. Maar het blijkt er nog nooit 1 op een mens zijn hoofd is terecht gekomen. Wat we ook hebben geleerd is dat de omgeving waar we nu zitten heel veel bananenplantages zijn. Soms zover als het oog reikt. Dit waren vroeger cacaoplantages.Het verhaal hier gaat dat door raadselachtige omstandigheden een ziekte is verspreid waardoor de cacaoplanten plaats hebben moeten maken voor bananenbomen. Het schijnt iets met politiek te maken te hebben maar daar ga ik jullie in onze blog niet mee lastig vallen.  Onderweg hebben we bij de Negro (hier mag je dat nog zeggen haha) nog wat knabbels en wijn ingeslagen. Eenmaal weer terug op de logde even lekker gezwommen en een mega achterstand weggewerkt met het schrijven van dit verhaal. Puerta Viejo de Talamanca is een dorpje 2 km verwijderd van onze lodge. We zijn er al een paar keer doorheen gereden en het leek ons erg gezellig. Dus, wij een taxi laten bestellen bij de receptie om een hapje te gaan eten aldaar. In de avond is het een levende bedoening met veel toeristische winkeltjes en restaurants. Hier hebben we even lekker lopen flantaneren om vervolgens in een restaurant neer te strijken. Ik onder het genot van wederom Sushi’s en de dames onder het genot van een lekkere Mignon hebben we genoten van het levendige dorpje. In dit dorpje waar voorheen ook veel hippies kwamen wonen nog veel Jamaicanen en dat is duidelijk te merken. Het gaat er heel rustig aan toe en als je even aan de kant van de weg staat kan je heel makkelijk aan een jointje komen wat we maar hebben afgeslagen natuurlijk. Na het eten een gammele taxi gescoord die ons weer netjes bij de lodge heeft afgeleverd. En toen begon de klucht. Het slot van het huisje ging niet open. Na enig gedoe onzerzijds hebben we maar besloten de man van de receptie erbij te halen. Die dacht het slot wel even open te maken. Maar ook helaas voor hem lukte dat ook niet. Vervolgens de nachtwaker erbij gehaald die kwam even later met met een busje WD40. Dat gaf ons hoop. Maar het duurde nog wel een poosje en een paar inspuitingen voordat de deur gelukkig open ging. Gelukkig maar, want dat die deur niet open ging ala, maar de wijn stond ook binnen en dan hebben we een probleem natuurlijk.  Na dit avontuurtje hebben we nog nagezeten voor ons huisje terwijl allerlei beesten hun best deden om zoveel mogelijk herrie te maken, alvorens lekker te gaan slapen.

Dag 11 di 17-9-2019 Van Punta Cocles naar Sarapiqui

Vandaag een lange rit voor de boeg naar Sarapiqui. Lekker vroeg gingen we op weg. Na de pin in het dorpje te hebben beroofd op naar het Sloth opvanghuis in de hoop dat we er nu wel terecht kunnen. Gelukkig was dat het geval. We hadden nog een mazzeltje bij de receptie omdat de electriciteit maatschappij had besloten de hele streek niet van stroom te voorzien konden we niet met dollars pinnen. Omdat we cash met Colons betaalde mochten we de Costaricaanse prijs betalen. Ze rekenen hier dus voor de toeristen behoorlijk meer. Dat moeten we even onthouden dus. De tour begon in een roeiboot waar we door de plaatselijke kanalen zijn geroeid en weer de nodige beesten mochten aanschouwen. Eindelijk zijn we hier een kaaiman tegengekomen. De kanalen zijn hier ook verbonden met de zee en daarom was het heel laag water en konden niet al te ver door roeien. Eindelijk was het dan zo ver. We mochten de luiaards gaan bewonderen in de opvang. Wat een lieve beesten zijn dat. Ze hebben hele vriendelijke snuitjes en de drie teen soort heeft ook een eeuwige smile in zijn snuit  We hebben geleerd dat de twee en drie teens geen familie zijn van elkaar en ze ook niet zijn te kruisen. We hadden mazzel want het was voedertijd. De luiaards hadden dat ook door en werden langzaam wakker. Heeeeel erg langzaam bewogen ze naar het bordje met groente om dat op hun gemakkie op te peuzelen. In de opvang kijken ze of de luiaard waar wat mee is teruggeplaatst kan worden in de natuur. Als dat niet het geval is dan mogen ze daar blijven. Hetzelfde als bij ons de zeehonden. We hebben hier veel geleerd en zijn blij dat we ze van dichtbij hebben gezien. In de natuur moet je namelijk echt zoeken en zitten ze over het algemeen hoog in de boom. De rit naar Sarapiqui ging voorspoedig. Bij de lodge aangekomen zijn we naar ons mooie kamer gegaan met een heerlijk buitenplaatsje waar we kunnen zitten. Omdat we geen zin meer hadden om een restaurant op te gaan zoeken hebben we in het hotel gegeten. Wederom hadden we wat met sloten. Zijn het niet de sloths of gaat er een slot niet open. Nu was het aan de beurt van Karin. Het slot van onze kamer ging niet dicht. Na met z’n allen een poosje te hebben staan klooien met de sleutel links danwel rechtsom te draaien ging de deur maar niet op slot. Onze redders kwamen uit een paar kamers verderop. Het is heel simpel zeiden ze. Je moet gewoon het knopje op de deurknop aan de binnenkant indrukken. Dat was dus al ons 3e slot momentje. Een ander momentje was dat het weer tijd werd voor een voorleesmomentje. Na het eten hebben we nog lekker op ons privé terrasje gezeten met een wijntje en hebben we deze blog bijgewerkt met z’n allen.

Dag 12 wo 18-9-2019 Sarapiqui, 

Weer vroeg uit de veren. Dat overkomt ons de laatste tijd steeds vaker. na wat speurwerk uit ons reisboek kwam het plan op om eerst naar Frogs heaven te gaan. Een plek waar veel kikkers leven en waar we hoopten de beroemde groene kikker de roodoog Maki kikker met zijn fel rode ogen tegen te komen. Samen met een gids zijn we opzoek gegaan naar de kikkers. De groen kikker was voor ons moeilijk te vinden. Na wat speurwerk op de bladeren wees onze gids hem tenslotte maar aan. Die beestjes zijn bijna niet te herkennen, zo goed zijn ze gecamoufleerd. We hebben hem even wakker gemaakt zodat hij een showtje weg kon geven voor onze camera’s. Ook hebben we nog een ander bijzonder kikkertje gezien de Glaskikkker genaamd.  En ook deze was bijzonder goed gecamoufleerd. Als je niet beter wist zou je denken dat er een hoopje groen snot op een blaadje zat. Na het snotje even in zijn zij te hebben geprikt ontpopte deze in een heel klein groen kikkertje met zwarte oogjes. Ook hij liet zich nog even van zijn beste kant zien voor de camera. wij hebben erg genoten van de rondleiding. Vervolgens op naar de chocolade tour. Chocolade werd vroeger heel veel verbouwd in Costa Rica. Tegenwoordig zijn de chocolade of eigenlijk de cacaobomen vervangen door bananenbomen of ananas planten. Zoals al eerder beschreven zijn er allerlei verhalen over hoe dat gekomen is. Ergens zal de waarheid liggen. Wat wel zeker is, is dat ze 10 tallen jaren geleden last hebben gehad van een virus in de boom waardoor een groot gedeelte van de cacaoteelt is verdwenen. De rondleiding werd gegeven door een gids die heel erg begaan was met de natuur, klimaatverandering en het helpen van de lokale bevolking. Daarnaast heeft hij ons op een humoristische manier geleerd hoe je van de vrucht van de cacaoboom chocolade kan maken. Alle stappen in dat proces hebben we mogen zien of mogen bekijken. Maar ook proeven was een deel van het proces. Dit hebben we gedaan van de ruwe noot tot aan de 7e stap de chocolade.  En het resultaat was er ook wel naar hoor. We hebben daar een chocolade geproduceerd waar je de vinger bij af likt. Niet alleen de pure chocolade was heerlijk. Ook de chocolademelk was erg lekker. En al helemaal als je er wat suiker, melkpoeder, nootmuskaat, chilipeper en zwarte peper in stopt. En over de chocopasta maar niet te spreken. Als Nutella dit wist boden ze ons zo een contract aan. Maar genoeg opgeschept. Ook dit was weer een ervaring om niet te vergeten. Vol van al onze avonturen zijn we weer teruggereden naar onze lodge waar we weer gegeten hebben omdat in de omtrek wij geen restaurantje zijn tegengekomen. Bij ons terrasje nog geprobeerd een filmpje op Facebook te zetten die na herhaalde pogingen van Karin maar gestaakt is.

Dag 13 do 19-9-2019 Van Sarapiqui naar La Fortuna

Ook vandaag weer vroeg op en na onze koffers in te hebben gepakt en te hebben ontbeten weer op weg gegaan. Volgens de routeplanner maar ongeveer een dik uurtje. Nou die routeplanners van tegenwoordig leven een eigen leven. Hij bracht ons naar een heel ander plek hier in de buurt. Na nogmaals het recente adres te hebben ingetoetst kwamen we tenslotte op de juiste plek aan. We zitten in een mooi huisje aan de voet van de vulkaan in de Arenal Volcano inn lodge. Hier beleefden we ons 4 slot momentje. Al vanaf het begin had ik soms problemen dat de auto niet wilde starten als ik de sleutel in het contactslot  om draaide. Dat voelde niet goed maar was nog wel te handelen. Bij het huisje wilde de auto helemaal niet meer starten. Bij de receptie de verhuurmaatschappij gebeld. Deze zouden in eerste instantie de auto om komen ruilen. Even later werden we gebeld en de man aan de lijn verteld dat je de koppeling helemaal naar beneden moet drukken en de sleutel in het contactslot moet omdraaien. En zowaar dat was dus het probleem. Omdat er zo’n rubber mat inzit wil het nog weleens voorkomen dat de koppeling niet ver genoeg naar beneden gaat. Schakelen gaat dan prima maar starten ho maar! Nu liggen de meisjes lekker aan het zwembad en zit ik deze blog te typen op een bankje in het zwembad met de laptop op de rand…..heerlijk verfrissend. Plan is om straks het dorp la Fortuna in te gaan is niet bij een plan gebleven. Met de auto zijn we naar het dorpje 6,5 km verderop gereden en hebben daar de auto geparkeerd. Het flantaneren is begonnen alhoewel we nog wel wat zaakjes hadden te regelen. Al snel kwamen we langs een bureau waar allerlei tours geregeld konden worden. We hadden al bij de receptie van het hotel informatie gekregen inclusief de prijzen. Nou is hier niets goedkoop en zeker niet de tours en entrees maar van de prijzen die ze bij de receptie vroegen zijn we nog van onder indruk. In negatieve zin dan. Bij dit bureau konden leuke tours boeken tegen een mooie prijs. En wat wel bijzonder was. We konden het in het Nederlands doen. De eigenaar kwam oorspronkelijk uit Gouda.  Morgen gaan we een hangbruggentour doen en een middag met allerlei verschillende activiteiten. We hebben er weer zin in! Van de week was er een schroefje uit Karin haar bril geraakt. Bij navraag bij onze Goudse meneer werd ons de weg gewezen naar een opticien. Ondanks dat toch nog wat lopen zoeken maar uiteindelijk toch gevonden. Met een gerepareerde bril voor Karin zijn we verder gaan flantaneren. Op de hoek bij een tentje die daar ook toepasselijk hoe kan het ook, de Corner heette hebben we tussen het wandelen nog even gedronken. Om vervolgens ook nog door de woonwijk van de plaatselijke bevolking te hebben gelopen. Eten hebben we gedaan bij een klein lokaal tentje. Tijdens het eten begon het in de verte al behoorlijk te onweren. Resultaat was dat we na het eten redelijk droog bij de auto zijn gekomen. We hebben wel gelachen daar. Ik liep een stukje voor de meiden uit en bij de auto aangekomen deze open gemaakt en gaan zitten. Al wat er kwam…..geen meiden. Wat bleek een paar auto’s achter die van ons stond ook witte Toyota. Die zijn deuren waren ook los en Ellen deed de deur open zodat Karin kon instappen Het eerste wat Karin zag was een bende in die auto en vroeg ze zich af hoe dat in onze auto was gekomen. De klopte ook want deze was niet van ons. Dus deur weer dicht en met de juiste auto naar de logde gereden. Daar begon het inmiddels wel te plenzen maar dat deert ons niet want we hebben een prachtig overdekt platje waar we nog lekker hebben nagezeten

Dag 14 vr 20-9-2019 La Fortuna, 

Een spannend dagje staat ons te wachten. Na het ontbijt moesten we 20 minuten verderop zijn bij Mistico waar we de hangbrug tour gaan doen. Na kennis gemaakt te hebben met onze gids en twee andere Nederlanders die met ons meegaan zijn we het avontuur aangegaan. De eerste 2 kilometer hebben we heel veel info gekregen van onze gids over de flora en fauna. Nog even en wij zijn ook specialisten. Onze gids had ook een op een telescoop lijkende verrekijker waardoor we beesten die hoog zaten prachtig te zien kregen. Je kon namelijk je lens van de Iphone voor de kijker houden waardoor we enkele prachtige foto’s van vogels, apen, en vleermuizen hebben. Ook wist ze plekjes te vinden die wij gewoon voorbij lopen zoals een giftige slang, een holletje waar een tarantula zat en een verstopte kikker. Eindelijk was het zover de eerste van de 6 hangbruggen kwam in zicht. Heel mooi om boven de boomtoppen te lopen op zo’n brug. Karin die normaal niet zo van de hoogtes is genoot er zelfs van. In eerste instantie met Ellen als back up maar dat bleek niet nodig te zijn. Wiebelig zijn deze bruggen wel hoor. Als er iemand een beetje uit de pas loopt dan wiebelt hij helemaal. Ook tussen de bruggen door nog even waterval bewonderd. Een mooie tour gehad daar,    en weer terug gereden naar de lodge voor de lunch en ons klaar te maken voor de volgende tocht. Hiervoor werden we opgehaald de door gids. Ook hij heeft ons tijdens de tocht weer veel laten zien en verteld. Grappig is dat ze allemaal wel een specialisatie hebben. De dame in de ochtend was specialist in vogels. Onze gids nu wist heel veel te vertellen over de vulkaan de Arenal die hier prominent aanwezig is en de humming bird (kolibri) die we hier veelvuldig hebben gezien. Wist je dat een kolibri als hij 2 uur geen nectar heeft gegeten hij dood gaat. En om de nacht door te komen in een soort coma gaat om te overleven. Wel lullig als je net lekker in coma bent en er komt een slang langs die jou lekker vind. Tijdens het lopen werd de lucht steeds donkerder met als een niet uit te blijven resultaat hier er een plons regen uit komt. Gelukkig hadden we de poncho’s mee waardoor we de tocht konden vervolgen. Eigenlijk was het plan om bij de waterval te gaan zwemmen maar door de regen is dit niet doorgegaan. De waterval hebben we wel bekeken. Een heel mooi plekje waar de dames toch even met hun grote teen gevoeld hebben hoe koud het water was. Dat viel erg mee. Na weer naar boven geklommen te zijn en nog wat foto’s te hebben gemaakt van ons voor een duidelijk zichtbaar Arenal vulkaan. Zo’n momentje moet je pakken want dat ding is over het algemeen in nevelen gehuld. Er was ook een chinees stel bij ons en die wisten niet van ophouden met elkaar in allerlei standjes voor de vulkaan te fotograferen. Iets wat ze de hele weg gedaan hebben tot onze schik. Als wij een mooi plekje fotografeerde deden zij dat ook alleen moest 1 van hen in een pose er ook op. Inmiddels was het droog geworden en zijn we na een koffie met een regionaal koekje door gereden naar de hotspring waar wij een uurtje in het warme water hebben gelegen en onze chinese vrienden fotograferend hebben vermaakt. Inmiddels was het al eind van de middag en zijn we terug gebracht naar onze lodge. De avond hebben we doorgebracht door lekker te eten in de lodge, en op ons platje kijkend naar mooi onweer in de verte.

Dag 15 za 21-9-2019 van La Fortuna naar Monteverde

Weer eens allemaal wakker voor de wekker zodat we na het ontbijt lekker op tijd de reis naar Monteverde  kunnen aanvangen. Er zijn twee manieren om daar te komen. Een korte weg van 48 kilometer die bijna niet te rijden schijnt te zijn. Of de rit om het stuwdam meer heen die is 108 kilometer lang maar veel beter te berijden in het begin. Dat klopte ook. Na een kleine stop op een uitkijkpunt en een langere stop in Licarna waar we de ATM van dollars hebben afgeholpen, de kerk hebben bekeken en van een brandend kaarsje hebben voorzien. Ook de plaatselijke minimark hebben we vereerd met een bezoekje om water en wijn in te slaan. Daarna weer door. Even voorbij Licarna gebeurde er 2 dingen tegelijk. De verharde weg hield op en het begon te stortregenen. Dat bleef beide zo tot aan het Trapp hotel waar we nu zitten. Een boeiende natte blubberige rit. We zijn blij met de 4 wiel drive. Omdat het maar blijft regenen blijven we hier in het hotel. Rustig aan boek lezen, wijntje drinken en straks eten in het restaurant. Hopen dat het morgen droog is want er is weer zat te doen hier.

 

Dag 16 zo 22-9-2019 Monteverde Cloudforest, 

 

Dag 17 ma 23-9-2019 Van het Monteverde Cloudforest naar Rincon de la Vieja

 

Dag 18 di 24-9-2019 Rincon de la Vieja Nationaal Park, 

 

Dag 19 wo 25-9-2019 Naar de grens met Nicaragua, inleveren huurauto, transfer naar Ometepe Island

 

Dag 20 do 26-9-2019 & Dag 21 vr 27-9-2019 Ometepe Island,

 

Dag 22 za 28-9-2019 Privé-transfer van Ometepe Island naar Granada

 

Dag 22 za 28-9-2019 Privé-transfer van Ometepe Island naar Granada

 

Dag 23 zo 29-9-2019 Granada, 

 

Dag 24 ma 30-9-2019 Rit met privéchauffeur van Granada naar Leon

 

Dag 25 di 1-10-2019 Leon, 

 

Dag 26 wo 2-10-2019 Rit met prive-chauffeur van Leon naar Pochomil

 

Dag 27 do 3-10-2019 Pochomil, vrij verblijf aan het strand

 

Dag 28 vr 4-10-2019 Rit met prive-chauffeur van Pochomil naar Managua

 

Dag 29 za 5-10-2019 Prive-transfer naar de luchthaven van Managua, terugvlucht

 

Dag 30 zo 6-10-2019 Aankomst te Schiphol om 12.20 uur

 

Verder Bericht

5 Reacties

  1. digioma 13 februari 2019

    een mooie foto ik hoop dat jullie reis net zo mooi word. ik hoor nog wel.xxx

  2. digioma 11 september 2019

    Hallo Trio. ik heb weer genoten van jullie eerste reis dagen. ik zag jullie al strompelen door de modder. Als het regent bij het zwembad kun je toch gewoon blijven zwemmen je bent toch al nat. Het regent al de hele dag hier. dus je mist niets. Nog een gezellige vakantie met elkaar. knuffel digioma

  3. digioma 17 september 2019

    hallo Trio ik heb weer genoten van het verhaal, leuk dat ik de video`s al had bekeken een mooie aanvulling bij het verhaal.
    ik kan me heel goed voorstellen dat jullie genieten. nog veel goed weer en gezellige dagen. groetjes Digioma

  4. digioma 21 september 2019

    Halo Trio weer een leuk verhaal ik geniet ervan. wat ik zo leuk vind dat ik de foto`s van de kikkers al had gezien. ik begrijp jullie opgewekte stemming nu ook chocolade heeft een opwekkend bestanddeel. daarom kon jullie dag niet meer stuk. Nog veel plezier de verdere dagen. Knuffel.

  5. digioma 23 september 2019

    Goede morgen trio. wat een geweldige reis maken jullie toch.
    vanmorgen voor de 2 de maal de dezelfde video gekregen maar dat is niet erg kon ik nogmaals genieten. Net het laatste verslag gelezen zodat ik nu ook weet hoe aan die mooie beelden komt. ik vroeg me al af wie het hardste zou gillen bij die spin, Karin of Ellen. maar dat hoefde dus niet. Ik zie dat gezicht van de meiden al bij die verkeerde auto, goed dat er geen vent in zat, anders hadden ze kans om ontvoerd te worden, dus Cor let goed op dat je ze niet kwijt raakt. zo saai om alleen verder te moeten. XXXX

Laat een reactie achter

© 2019 COELKA Vakantie blog

Thema door Anders Norén