Panama, Costa Rica en Nigaragua 2019

Bekijk hier de route kaart

 

Even voor de lezers. Onderweg ben ik niet zo erg taalkundig bezig. Typ fouten zullen veelvuldig voorkomen maar zullen (heb hier geen spellinchecker)  eenmaal thuis verbeterd worden 🙂

Dag 1 za 7-9-2019 Vertrek vanaf Schiphol, aankomst te Panama City en privé-transfer naar hotel

We zijn door Daan rond 11 uur afgezet bij Schiphol. Vandaag ging het inchecken wel even anders. Het begon dat we eerst buitenom naar vertrekhal 3 werden geleid om vervolgens weer in een lange rij naar vertrekhal 2 te worden gedirigeerd. Eenmaal in de rij kwamen we er achter dat we, net als bij de supermarkt in de verkeerde rij stonden. Tegenwoordig kan je zelf je koffer inklaren in een geautomatiseerde bak. Bij ons bleken er twee stuk te zijn dus was het even wachten. Eenmaal aan de beurt bleek de koffer van Karin 2 kilo te zwaar te zijn waardoor we naar de balie werden geleid waar je door een KLM dame werd geholpen. Hier konden we na nog een gewicht check van de dame aldaar wat bagage omwisselen. De badetui van Karin was precies twee kilo en die had Ellen over. Probleem opgelost. Vervolgens de verkeerde rij uitgekozen bij de douane waar een leerling de paspoorten zelfs met een vergrootglas zat te bekijken. Eindelijk klaar met al dat gedoe hadden we nog een half uurtje om te boarden. In het vliegtuig kregen we te horen dat we alles bij elkaar een uur vertraging hadden. Maar goed…. de vlucht ging voorspoedig en door de douane heen komen in Panama gaat lekker snel. We werden opgepikt door de chauffeur die met een bordje met mijn naam erop op ons stond te wachten en ons keurig bij het Best western Panama Zen Hotel heeft afgeleverd. Na onze kamer te hebben betrokken zijn we nog wat gaan drinken in de buurt. Dit hebben we niet lang gedaan want we waren best moe. Tenslotte was het voor onze biologische tijd klok al midden in de nacht. Voor de plaatselijke tijd gezien zijn we heel vroeg onze bedjes in gedoken.

Dag 2 zo 8-9-2019 t/m Dag 4 di 10-9-2019 Panama City

Zondag

Na een nacht waarbij we allemaal niet best hadden geslapen zijn we na het ontbijt plannen gaan maken voor de dag. Plan was om de stad in te trekken. Zover kwam het niet omdat Karin het slimme idee had om een taxi te gaan regelen om naar de sluizen te gaan. De sluizen zijn namelijk in de ochtend volop in werking tot 11 uur. Met de chauffeur een deal gemaakt om ons eerst naar de sluizen te brengen. Vervolgens naar flamengo eiland te gaan en ons daarna af te leveren bij de oude stad. De sluizen zijn best indrukwekkend. Voor ons was er echter 1 nadeel. We konden nog net tegen de achterkant van twee boten aankijken die de sluizen verlieten. Nieuwe boten die de sluizen in zouden moeten waren helaas nergens te bekennen.  Omdat we nu ruimschoots de tijd hadden hebben we het museum bezocht waar de geschiedenis van de bouw te zien was. Na de sluizen zijn we naar Flamengo eiland gebracht. Na een drankje hebben de omgeving verkend. Maar alles wat we zagen…..waren geen Flamingo’s. Dat klopt ook want het is flamengo in plaats van Flamingo’s. Wel honderden Pelikanen. Wij hebben de conclusie getrokken om dat deeltje van Panama maar Flamingo eiland te noemen.

De oude stad is leuk om doorheen te lopen. Op een gegeven moment kwamen we op een plein waar  het een drukte van jewelste was met muziekkorpsen en een mis die werd voorgedragen in de kerk die buiten te horen was. Later bleek dat de muziekkorpsen daar aan het oefenen voor waren voor voor independents day op 15 september.  Nieuwsgierig als wij zijn, zijn we ook even binnen in de kerk gaan kijken natuurlijk. De kerk was bomvol en er was een prima sfeertje daarbinnen. Een afwisseling van “ onze vader” en hedendaagse muziek. Op een geven moment begon iedereen daar handjes te schudden met iedereen die in je omgeving stond. Ze wenste je daar bij veel vrede toe. Als niet gelovigen waren we best wel onder de indruk wat daar gebeurde. Na weer een stukje lopen werden we uitgenodigd om in een andere kerk te gaan kijken. Daar hadden ze achterin het verhaal van de geboorte tot aan de kruisiging en de opstanding als een soort mega kerststal gebouwd die er bijzonder uit zag.

Na wat zoekwerk een leuk tentje gevonden waar we wat gegeten en gedronken hebben. Om vervolgens het plan te hebben gevat om terug te gaan lopen naar ons Hotel. Deze rit van een uurtje ging  door een wat arme wijk van Panama waar je in de avond/nacht niet doorheen moet gaan. Op de dag is het een drukte van jewelste met harde muziek overal. Bijzonder om te zien is hoe in een welvaart stad als Panama arm en rijk zo dicht op elkaar kan laten bestaan. Vlak bij het Hotel hebben we nog wat gedronken op het terras van een sushi restaurant waarvan het plan hebben gevat hier van de week nog lekker sushi te gaan eten. Het nadeel van Hotels in een grote stad is dat je in een geairconditioneerde omgeving leef. Er zijn bijna nooit plekken waar je lekker buiten kan zitten. Gelukkig hebben ze in ons restaurant een plekje voor rokers buiten gecreeerd waar we nog even heerlijk gezeten hebben met een wijntje. Je gaat tenslotte niet naar een warm land om in de kou te gaan zitten. Voor deze avond is het een restaurant om de hoek geworden waar we niet al te lekker hebben gegeten. Deze keer zijn we wel op een redelijke plaatselijke tijd gaan slapen  

Maandag

Na een redelijke nachtrust zijn  we na het ontbijt weer op pad gegaan. Plan was om de  parken te gaan bezoeken. Er zijn er hier twee. Er is er 1 die ligt hier 20 km van vandaan (Soberania), en er is er 1 die ligt 7 km hiervandaan. Omdat taxi’s hier best te betalen zijn besloten we eerst naar het verste park te gaan met de taxi. Na er 1 aan gehouden te hebben en de chauffeur hebben laten lezen waar we heen wilden ( de chauffeurs spreken alleen maar spaans hier) ging zijn duim omhoog en spraken we een prijs af. Hij vroeg 5 dollar wat we eigenlijk wel heel goedkoop vonden. Dat klopte later ook want hij bracht ons naar het dichtsbij gelegen park. Na wat instructies van de medewerker van het park daar wist hij de weg, en na weer een nieuwe prijs te hebben afgesproken bracht hij ons naar het juiste park. Niet na er eerst gewoon voorbijgereden te hebben en aan 6 politie agenten even verderop de juiste route te hebben gevraagd. Eenmaal aangekomen en na wat instructie van de dame van het park zijn we gaan wandelen bij een graadje of dertig. Het is een heel mooi park waar veel verschillende beesten te zien zouden zijn. Waarschijnlijk waren ze allemaal allemaal op vakantie want wij hebben er geen een gezien. Behalve veel mieren kolonies. Wel hebben we nog een afslag gemist waardoor we op een gegeven moment midden in de natuur belandde waar geen pad meer te bekennen was. Maar pioniers als wij zijn zijn hebben we ons weer weten te redden en hebben de juiste weg weer gevonden naar de uitgang. Hier weer een taxi aangehouden die ons naar het Metropolision (stadspark) heeft gebracht. Vlak voordat we zouden starten begon het nog even knalhard te regenen maar gelukkig hadden we een schuilplaats. Toen het eenmaal droog was dachten we nog even af te snijden om door het gras naar de ingang te lopen. Het resultaat was dat we tot onze enkels in de blubber stonden. Dat gaf  de eerste kilometers wel wat last met lopen in die glibberige havvies. De tocht begon met een flinke klim omhoog naar een prachtig uitzichtpunt richting Panama stad en de havens. Gelukkig hadden niet alle dieren hier vakantie. We zijn onderweg nog een familie neusberen, een kolibrie, heel veel vlinders, een mega spin en een aapje tegen gekomen. Al met al hebben we vandaag, ondanks dat het afzien was heerlijk gewandeld. Met de taxi zijn we weer terug gegaan naar het hotel. De taxi chauffeur probeerde ons nog af te zetten maar helaas voor hem zijn we daar al te bedreven in.

Na een wijntje op ons plekje buiten zijn we gaan eten bij Raj. Een indiaas restaurant. Het was daar echt heerlijk eten. Na nog een wijntje onze vermoeide lijven op bed te hebben gelegd zijn we als een blok in slaap gevallen

Dinsdag

Vandaag hadden we het plan er een rustig dagje van te maken aan het zwembad op het dak van het Hotel. Eenmaal buiten hebben we besloten toch maar traditioneel een Mango op te zoeken. De dames moeten toch even een Mangootje scoren nietwaar. Wederom gaan wandelen bij 30 graden. Maar na 3 kwartier wandelen heb je ook wel wat. De meiden kwamen in de kledingwinkel hemel terecht. Wat wel een verrassing was is dat Mango nu MNG heet. Jammer hoor! We zijn hier niet zo lang geweest omdat zwembad ons ook lokte. Na wederom 3 kwartier wandelen (wat zijn we goed bezig) bij het hotel aangekomen zijn we ons snel gaan afkoelen bij zwembad. Dat was van korte duur want de afkoeling kwam ook van boven. We werden verrast door een mega regenbui vergezeld prachtig onweer. Deze hebben we even afgewacht en nog wat te hebben gedronken beneden zijn we naar ons stekkie gegaan waar we al eerder geweest waren. Namelijk de Sushi tent. Wat een lekkere sushi’s hadden ze daar. Grappig was dat ze weer net even anders werden klaargemaakt dan in Nederland. Hier zat soms letterlijk een ander sausje over.. Morgen gaan we weer verder op avontuur. De reis gaat zich vervolgen naar Costa Rica. Om daar te komen moeten wel de koffers weer gereorganiseerd worden nadat je 4 dagen uit je koffer hebt geleefd. Daarom voor het slapen gaan deze als bijna netjes ingepakt klaar gezet voor morgen, zodat we niet hoeven te haasten. 

Dag 5 wo 11-9-2019 Transfer naar vliegveld, vlucht naar San Jose, transfer naar hotel

Volgens onze omschrijving zouden wij op 10 uur opgehaald worden. Dus op tijd ontbijten zodat we op bijtijds  klaar zouden staan voor ons vervoer. Nou dat was maar goed ook want onze chauffeur, overigens de zelfde die ons ook gebracht heeft, kwam een kwartier vroeger dan gepland. Volgens hem omdat het erg druk zou zijn. Nou mooi niet dus. Om kwart over tien stonden we met onze koffers in de vertrekhal. En dat terwijl, na wat navragen de balie pas om 12 uur open zou gaan. Een ding hebben we geleerd……de vertrekhal van van Panama is een echte vertrekhal. Je kan er alleen maar vertrekken. Geen winkeltjes, barretje of ander vermaak is daar aanwezig. Na wat om dwalingen samen met onze koffers kwamen we in wat onduidelijke gangen terecht waar liften waren Op deze manier hebben we nog ergens een soort restaurant kunnen vinden waar we wat gedronken hebben. Maar ja, eenmaal ingeklaard en twee aansteker minder konden we op tijd gaan vliegen. Door het tijdsverschil vertrokken we op 2 uur en landde we om kwart over twee. Dat is wel weer lekker. Het ophalen ging lekker vlot evenals de rit naar Hotel Don Carlos. Dit hotel ligt nagenoeg in het Centrum en is een klein soort museum. In de loop van de vorige eeuw zijn ze daar allerlei kunst en andere voorwerpen gaan verzamelen en hebben dat nu door het hele hotel verspreid opgesteld staan. Grappig om te zien.  Volgens de beschrijving zou er ook een piepklein zwembad zijn. Deze was inmiddels zo piep geworden dat hij geheel dicht gestort was met beton en er plantjes op stonden. Dat wordt niet poedelen dus de komende dagen. Na ons genesteld te hebben in onze ruime kamer zijn we San Jose in gedoken. Een drukke stad met maar 1 terras. Die wij na wat gewandeld te hebben al gauw hadden gevonden. Altijd weer leuk om te zitten en de stad tot je tot laten komen. Omdat we al wandelend niet een leuk restaurant waren tegen gekomen hebben we besloten in het cafe restaurant Amon die bij het hotel inzit gaan eten. De alleraardigste ober die maar bij ons bleef komen met zijn verhaaltjes zorgde dat wij in rap tempo ons eten kregen. Dit ondanks ons verzoek om tranquilla (rustig an) te doen. De zeer grote porties waren voor de dames te veel en dat hadden we kunnen weten omdat ze in Costa Rica schijnbaar grote porties op je bord weten te leggen. Dat wordt dus weer delen met elkaar. Vervolgens op onze kamer nog even nagezeten en fluks gaan slapen.

 

Dag 6 do 12-9-2019 San José,

Vandaag staat San Jose ontdekken op ons programma. Na een lekker ontbijt de regenspullen maar eens uit de verpakking gehaald want het regent pijpenstelen. Wat nog ontbreekt zijn paraplu’s die we met onze poncho’s aan al heel snel hebben gescoord. Was wel lekker want daarom kon die plastic poncho weer uit. Ze houden de regen heerlijk tegen maar omdat het best wel warm blijft hier loop je al gauw te puffen van de warmte. Er is in San Jose een heel mooi en oud theater die we graag willen bekijken. Alleen wij belandde in eerste instantie voor een gesloten poort omdat het theater pas om 12 uur open ging. Dus eerst maar koffie gescoord op het terras en vervolgens een Iglesias bezocht. Iglesias betekend hier kerk en daar zijn er heel veel van kan ik je vertellen. Ze allemaal aandoen zou een dagtaak zijn en we willen tenslotte ook nog meer zien. Daarom hebben we gedurende dag maar keuzes gemaakt. Gelukkig was er ook 1 waar we ons traditionele kaarsje konden aansteken. Het valt wel op dat er tegenwoordig veel kerken zijn waar je of geen kaarsjes kan doen of dat je een muntje moet inwerpen en dan gaat er een lichtje branden. Ik denk dat we zo’n 4 kerken hebben bezocht die allemaal even mooi waren. En waar je zomaar kan binnenlopen terwijl de priester daar zijn preek staat te houden. De Costaricanen wandelen ook zomaar in en uit. Om twaalf uur was het zover. Het theater, Teatro nacional was open en wij konden naar binnen. Eenmaal binnen werden we opgevangen door de gids die ons gaat rondleiden. De man had een snorretje die in punten gedraaid was. Hier hebben achteraf erg om gelachen want het bleek dat we allemaal de hele tijd gebiologeerd naar dat snorretje hebben gekeken terwijl zijn verhaal vertelde. Het Teatro is prachtig van binnen, veel marmer uit verschillende Europese landen en mooie muur- en plafond schilderingen. Ook mochten we nog even genieten van een repetitie van een dansgroep. Wat heel bijzonder is in dit theater, is dat de middenvloer geheel omhoog kan. Dit wordt vanuit de kelder gedaan met een soort tredmolen. Heel bijzonder want dat ding is er al vanaf het begin en dat was eind 18e eeuw. Een mooie ervaring deze tour en zeker aan te raden. Na de inwendige mens tevreden te hebben gesteld was de keuze de markt of de dierentuin. Het werd de dierentuin. Na een pittige wandeling kwamen, na eerst ook nog verkeerd te hebben gelopen aan bij de Zoo. Helaas deze was net dicht gegaan. Dus de flinke tippel weer terug naar de markt. Grappig is dat we dachten steeds een vogeltje te horen. Later bleek dat het piepje te zijn bij de oversteekplaatsen als het licht op groen ging. Dit is een overdekte markt waar werkelijk van alles te koop is. Elk jaar weer en elk land weer gaan we markten op maar het blijft leuk naar de spullen en de mensen daar te kijken. Gelukkig is het wel verder de hele dag droog gebleven. Na lekker te hebben gegeten zijn we daarna naar het Hotel teruggekeerd waar we na onze vermoeide lichamen te hebben gedouched en de koffer klaar te hebben gemaakt voor morgen, moe maar voldaan ons mandje in gekropen.   

 

Dag 7 vr 13-9-2019 Van San José per bus en boot naar Tortuguero

Vandaag bijzonder vroeg op. Om 6:20 werden we opgepikt door een klein busje en naar een grote bus gebracht die ons naar Guapiles bracht voor de lunch en daarna naar La Pavona waar de boten klaar liggen die naar de lodges gaan. Wij logeren in het nationale park Tortequero. Een hele mooie lodge waar we een een eenvoudig kamertje hebben in een prachtige omgeving. Na de lunch zijn we met de boot onder begeleiding van onze vaste gids Steven naar het dorpje Tortequero zelf gegaan waar we lekker rond hebben gelopen. De terugweg ging via het strand waar we heel kuilen aantroffen van de schildpadden die daar hun eieren leggen. Ook zie je nog nog de sporen van de weg die de schildpadden over het  strand hebben afgelegd. Dat maakt ons al heel nieuwsgierig naar wat we komende nacht gaan meemaken omdat we ons hebben ingeschreven om onder begeleiding te gaan kijken naar de schildpadden die daar het strand opkomen om hun eieren te leggen. Nou en onvergetelijk was het. Met de boot werden we naar sectie 1 van het national park gebracht. Het park (dus ook het strand) is beschermd gebied en het is zodanig georganiseerd dat de schildpadden ongestoord hun eieren kunnen leggen. Je mag ook pas bij de schildpad gaan kijken als zij aan het eieren leggen is. Voor die tijd zijn ze namelijk heel erg op hun hoede en gaan ook meteen weer terug de zee in als ze onraad bespeuren. Tijdens het leggen zijn ze in trance en kan je het allemaal goed zien. We hadden helemaal mazzel want het was volle maan. Als ze klaar zijn maken ze de kuil dicht en camoufleren de plaats gaan ze vermoeid weer de zee in. Dit proces duurt zo’n 2 uur. Leuk weetje is dat ze na 1 week weer terugkomen om de volgende lading eieren te leggen. En dat ongeveer 8 keer. In totaal legt de schildpad per keer 120 eieren en dat maal 8. Het bijzondere is dat van al deze eieren  er maar 1 schildpad het overleefd. de rest wordt opgegeten door vogels en de groene landhaai die in zee ligt te wachten. In een deel van de sectoren daar is ook de Jaguar actief. Deze jaagt ook op de baby schildpadjes maar valt soms ook de schildpad zelf aan. Jammer is dat je niet mag fotograferen wat natuurlijk logisch is. Dit zullen wij altijd moeten onthouden. Behoorlijk onder indruk hebben de de dag nog afgesloten met een wijntje voor ons kamertje.  

 

Dag 8 za 14-9-2019 Excursie in Tortuguero

Na het ontbijt zijn we onder leiding van Steven door de tuin gelopen waar hij ons gedurende ruim een uur van alles heeft verteld over de flora van Costa Rica. Steven is naast gids een bioloog waardoor hij ons de afgelopen dagen veel heeft geleerd over de fauna en flora hier. Helaas was het zoveel info dat het grootste gedeelte weer zijn vergeten. Of is dat de leeftijd. 😉  We hebben vandaag een heel druk programma. Na de lunch hebben we een boottocht gemaakt door de kanalen. Prachtig om zo door het regenwoud te varen en allerlei vogels, schildpadden, aapjes en een krokodil te zien. Ook kwamen we bamboe tegen wat eigenlijk niet in een regenwoud groeit. Dit bleek ook gepland te zijn vroeger door de moeder van de de kapitein van het bootje waar we in voeren. Grappig. Zoals ik al zij, we hebben het druk. Na een uurtje rusten was de nachtwandeling aan de beurt. Onder begeleiding van Steven zijn we in het donker, maar wel met zaklantaarns het regenwoud in gegaan. Helemaal lekker was het dat we de enige waren die zich hadden ingeschreven zodat we een prive tour hadden. Weliswaar was de wandeling op een aangelegd pad anders zou het niet te doen zijn. Je kan namelijk niet lopen door een regenwoud omdat je anders tot je middel er in weg zakt of opgegeten wordt door allerlei dierlijk gespuis. Hier ook weer bijzondere dieren gezien. Kleine  padjes, spinnen, grote mieren, vogels. Heel bijzonder was het dat we een Agamie Heron tegenkwamen in een boom toen we er op schenen met de lantaarn. Steven ging helemaal uit zijn dak want dat beest wordt zelden gezien. Ook de roodoog Maki kikker was een bijzonderheid. Al met al hebben we hele indrukwekkende twee dagen meegemaakt. Het was zoveel dat we dachten dat we daar al veel langer zaten.

Dag 9 zo 15-9-2019 Ontvangst Toyota Rav 4, naar Punta Cocles aan de Caribische kust

In de ochtend weer met de boot terug aan de aanlegplaats en met de de bus naar Guapilus waar we een lunch kregen aangeboden. Na de lunch werd onze Toyota Rav4 vierwiel drive gebracht en na de nodige paperassen te hebben ingevuld zijn we vertrokken richting Playa Cocles bij Porte Viejo. Lekker om weer alle vrijheid te hebben in ons doen en laten. We logeren in Azania lodge waar we fluks voorbij reden omdat de route planner zei dat het links lag terwijl het rechts moest zijn. We wezen hartelijk welkom geheten met een drankje en daarna naar onze mooie bungalow gebracht. We zitten weer midden in de natuur met alle dierengeluiden die daar bijhoren. Eindelijk hebben daar ook de brulaap gehoord. Omdat we ons flink bereisd voelden hebben we lekker gegeten bij de lodge en zijn na een drankje vroeg naar bed gegaan. Nog steeds met de dieren geluiden. 

Dag 10 ma 16-9-2019 Punta Cocles

Gisteren hadden we al het plan om langs het luiaard (sloths geheten hier, maar op z’n spaans Perezosos) opvangcentrum te gaan. Een soort Lenie ‘t Hart van Costa Rica. Helaas was deze dicht. Dus vandaag het plan opgevat om weer een stukje terug te rijden om alsnog het opvangcentrum te gaan bezoeken. Helaas….maandag is deze ook dicht. Misschien morgen? Daarom plan B. Naar het park in Cahuita/ Na eerst door het dorpje te hebben gewandels zijn we het park in gegegaan. Weer met een gids want we vinden het nog steeds leuk van alles te leren over de natuur hier. Onze gids, Carlos wist veel te vertellen over allerlei geneeskrachtige planten, maar wat nog fijne was dat hij ons zeker 6 Sloths heeft aan kunnen wijzen die in de bomen handen en die we zeker niet uit ons zelf gezien zouden hebben. Het was een boeiend tochtje die eindigde op playa Blanca. Zo’n strand uit de boekjes met wit zand, blauwe lucht en palmen. Weten jullie trouwens dat palmbomen slim zijn? Er vallen om de paar minuten wel kokosnoten naar beneden. Maar het blijkt er nog nooit 1 op een mens zijn hoofd is terecht gekomen. Wat we ook hebben geleerd is dat de omgeving waar we nu zitten heel veel bananenplantages zijn. Soms zover als het oog reikt. Dit waren vroeger cacaoplantages.Het verhaal hier gaat dat door raadselachtige omstandigheden een ziekte is verspreid waardoor de cacaoplanten plaats hebben moeten maken voor bananenbomen. Het schijnt iets met politiek te maken te hebben maar daar ga ik jullie in onze blog niet mee lastig vallen.  Onderweg hebben we bij de Negro (hier mag je dat nog zeggen haha) nog wat knabbels en wijn ingeslagen. Eenmaal weer terug op de logde even lekker gezwommen en een mega achterstand weggewerkt met het schrijven van dit verhaal. Puerta Viejo de Talamanca is een dorpje 2 km verwijderd van onze lodge. We zijn er al een paar keer doorheen gereden en het leek ons erg gezellig. Dus, wij een taxi laten bestellen bij de receptie om een hapje te gaan eten aldaar. In de avond is het een levende bedoening met veel toeristische winkeltjes en restaurants. Hier hebben we even lekker lopen flantaneren om vervolgens in een restaurant neer te strijken. Ik onder het genot van wederom Sushi’s en de dames onder het genot van een lekkere Mignon hebben we genoten van het levendige dorpje. In dit dorpje waar voorheen ook veel hippies kwamen wonen nog veel Jamaicanen en dat is duidelijk te merken. Het gaat er heel rustig aan toe en als je even aan de kant van de weg staat kan je heel makkelijk aan een jointje komen wat we maar hebben afgeslagen natuurlijk. Na het eten een gammele taxi gescoord die ons weer netjes bij de lodge heeft afgeleverd. En toen begon de klucht. Het slot van het huisje ging niet open. Na enig gedoe onzerzijds hebben we maar besloten de man van de receptie erbij te halen. Die dacht het slot wel even open te maken. Maar ook helaas voor hem lukte dat ook niet. Vervolgens de nachtwaker erbij gehaald die kwam even later met met een busje WD40. Dat gaf ons hoop. Maar het duurde nog wel een poosje en een paar inspuitingen voordat de deur gelukkig open ging. Gelukkig maar, want dat die deur niet open ging ala, maar de wijn stond ook binnen en dan hebben we een probleem natuurlijk.  Na dit avontuurtje hebben we nog nagezeten voor ons huisje terwijl allerlei beesten hun best deden om zoveel mogelijk herrie te maken, alvorens lekker te gaan slapen.

Dag 11 di 17-9-2019 Van Punta Cocles naar Sarapiqui

Vandaag een lange rit voor de boeg naar Sarapiqui. Lekker vroeg gingen we op weg. Na de pin in het dorpje te hebben beroofd op naar het Sloth opvanghuis in de hoop dat we er nu wel terecht kunnen. Gelukkig was dat het geval. We hadden nog een mazzeltje bij de receptie omdat de electriciteit maatschappij had besloten de hele streek niet van stroom te voorzien konden we niet met dollars pinnen. Omdat we cash met Colons betaalde mochten we de Costaricaanse prijs betalen. Ze rekenen hier dus voor de toeristen behoorlijk meer. Dat moeten we even onthouden dus. De tour begon in een roeiboot waar we door de plaatselijke kanalen zijn geroeid en weer de nodige beesten mochten aanschouwen. Eindelijk zijn we hier een kaaiman tegengekomen. De kanalen zijn hier ook verbonden met de zee en daarom was het heel laag water en konden niet al te ver door roeien. Eindelijk was het dan zo ver. We mochten de luiaards gaan bewonderen in de opvang. Wat een lieve beesten zijn dat. Ze hebben hele vriendelijke snuitjes en de drie teen soort heeft ook een eeuwige smile in zijn snuit  We hebben geleerd dat de twee en drie teens geen familie zijn van elkaar en ze ook niet zijn te kruisen. We hadden mazzel want het was voedertijd. De luiaards hadden dat ook door en werden langzaam wakker. Heeeeel erg langzaam bewogen ze naar het bordje met groente om dat op hun gemakkie op te peuzelen. In de opvang kijken ze of de luiaard waar wat mee is teruggeplaatst kan worden in de natuur. Als dat niet het geval is dan mogen ze daar blijven. Hetzelfde als bij ons de zeehonden. We hebben hier veel geleerd en zijn blij dat we ze van dichtbij hebben gezien. In de natuur moet je namelijk echt zoeken en zitten ze over het algemeen hoog in de boom. De rit naar Sarapiqui ging voorspoedig. Bij de lodge aangekomen zijn we naar ons mooie kamer gegaan met een heerlijk buitenplaatsje waar we kunnen zitten. Omdat we geen zin meer hadden om een restaurant op te gaan zoeken hebben we in het hotel gegeten. Wederom hadden we wat met sloten. Zijn het niet de sloths of gaat er een slot niet open. Nu was het aan de beurt van Karin. Het slot van onze kamer ging niet dicht. Na met z’n allen een poosje te hebben staan klooien met de sleutel links danwel rechtsom te draaien ging de deur maar niet op slot. Onze redders kwamen uit een paar kamers verderop. Het is heel simpel zeiden ze. Je moet gewoon het knopje op de deurknop aan de binnenkant indrukken. Dat was dus al ons 3e slot momentje. Een ander momentje was dat het weer tijd werd voor een voorleesmomentje. Na het eten hebben we nog lekker op ons privé terrasje gezeten met een wijntje en hebben we deze blog bijgewerkt met z’n allen.

Dag 12 wo 18-9-2019 Sarapiqui, 

Weer vroeg uit de veren. Dat overkomt ons de laatste tijd steeds vaker. na wat speurwerk uit ons reisboek kwam het plan op om eerst naar Frogs heaven te gaan. Een plek waar veel kikkers leven en waar we hoopten de beroemde groene kikker de roodoog Maki kikker met zijn fel rode ogen tegen te komen. Samen met een gids zijn we opzoek gegaan naar de kikkers. De groen kikker was voor ons moeilijk te vinden. Na wat speurwerk op de bladeren wees onze gids hem tenslotte maar aan. Die beestjes zijn bijna niet te herkennen, zo goed zijn ze gecamoufleerd. We hebben hem even wakker gemaakt zodat hij een showtje weg kon geven voor onze camera’s. Ook hebben we nog een ander bijzonder kikkertje gezien de Glaskikkker genaamd.  En ook deze was bijzonder goed gecamoufleerd. Als je niet beter wist zou je denken dat er een hoopje groen snot op een blaadje zat. Na het snotje even in zijn zij te hebben geprikt ontpopte deze in een heel klein groen kikkertje met zwarte oogjes. Ook hij liet zich nog even van zijn beste kant zien voor de camera. wij hebben erg genoten van de rondleiding. Vervolgens op naar de chocolade tour. Chocolade werd vroeger heel veel verbouwd in Costa Rica. Tegenwoordig zijn de chocolade of eigenlijk de cacaobomen vervangen door bananenbomen of ananas planten. Zoals al eerder beschreven zijn er allerlei verhalen over hoe dat gekomen is. Ergens zal de waarheid liggen. Wat wel zeker is, is dat ze 10 tallen jaren geleden last hebben gehad van een virus in de boom waardoor een groot gedeelte van de cacaoteelt is verdwenen. De rondleiding werd gegeven door een gids die heel erg begaan was met de natuur, klimaatverandering en het helpen van de lokale bevolking. Daarnaast heeft hij ons op een humoristische manier geleerd hoe je van de vrucht van de cacaoboom chocolade kan maken. Alle stappen in dat proces hebben we mogen zien of mogen bekijken. Maar ook proeven was een deel van het proces. Dit hebben we gedaan van de ruwe noot tot aan de 7e stap de chocolade.  En het resultaat was er ook wel naar hoor. We hebben daar een chocolade geproduceerd waar je de vinger bij af likt. Niet alleen de pure chocolade was heerlijk. Ook de chocolademelk was erg lekker. En al helemaal als je er wat suiker, melkpoeder, nootmuskaat, chilipeper en zwarte peper in stopt. En over de chocopasta maar niet te spreken. Als Nutella dit wist boden ze ons zo een contract aan. Maar genoeg opgeschept. Ook dit was weer een ervaring om niet te vergeten. Vol van al onze avonturen zijn we weer teruggereden naar onze lodge waar we weer gegeten hebben omdat in de omtrek wij geen restaurantje zijn tegengekomen. Bij ons terrasje nog geprobeerd een filmpje op Facebook te zetten die na herhaalde pogingen van Karin maar gestaakt is.

Dag 13 do 19-9-2019 Van Sarapiqui naar La Fortuna

Ook vandaag weer vroeg op en na onze koffers in te hebben gepakt en te hebben ontbeten weer op weg gegaan. Volgens de routeplanner maar ongeveer een dik uurtje. Nou die routeplanners van tegenwoordig leven een eigen leven. Hij bracht ons naar een heel ander plek hier in de buurt. Na nogmaals het recente adres te hebben ingetoetst kwamen we tenslotte op de juiste plek aan. We zitten in een mooi huisje aan de voet van de vulkaan in de Arenal Volcano inn lodge. Hier beleefden we ons 4 slot momentje. Al vanaf het begin had ik soms problemen dat de auto niet wilde starten als ik de sleutel in het contactslot  om draaide. Dat voelde niet goed maar was nog wel te handelen. Bij het huisje wilde de auto helemaal niet meer starten. Bij de receptie de verhuurmaatschappij gebeld. Deze zouden in eerste instantie de auto om komen ruilen. Even later werden we gebeld en de man aan de lijn verteld dat je de koppeling helemaal naar beneden moet drukken en de sleutel in het contactslot moet omdraaien. En zowaar dat was dus het probleem. Omdat er zo’n rubber mat inzit wil het nog weleens voorkomen dat de koppeling niet ver genoeg naar beneden gaat. Schakelen gaat dan prima maar starten ho maar! Nu liggen de meisjes lekker aan het zwembad en zit ik deze blog te typen op een bankje in het zwembad met de laptop op de rand…..heerlijk verfrissend. Plan is om straks het dorp la Fortuna in te gaan is niet bij een plan gebleven. Met de auto zijn we naar het dorpje 6,5 km verderop gereden en hebben daar de auto geparkeerd. Het flantaneren is begonnen alhoewel we nog wel wat zaakjes hadden te regelen. Al snel kwamen we langs een bureau waar allerlei tours geregeld konden worden. We hadden al bij de receptie van het hotel informatie gekregen inclusief de prijzen. Nou is hier niets goedkoop en zeker niet de tours en entrees maar van de prijzen die ze bij de receptie vroegen zijn we nog van onder indruk. In negatieve zin dan. Bij dit bureau konden leuke tours boeken tegen een mooie prijs. En wat wel bijzonder was. We konden het in het Nederlands doen. De eigenaar kwam oorspronkelijk uit Gouda.  Morgen gaan we een hangbruggentour doen en een middag met allerlei verschillende activiteiten. We hebben er weer zin in! Van de week was er een schroefje uit Karin haar bril geraakt. Bij navraag bij onze Goudse meneer werd ons de weg gewezen naar een opticien. Ondanks dat toch nog wat lopen zoeken maar uiteindelijk toch gevonden. Met een gerepareerde bril voor Karin zijn we verder gaan flantaneren. Op de hoek bij een tentje die daar ook toepasselijk hoe kan het ook, de Corner heette hebben we tussen het wandelen nog even gedronken. Om vervolgens ook nog door de woonwijk van de plaatselijke bevolking te hebben gelopen. Eten hebben we gedaan bij een klein lokaal tentje. Tijdens het eten begon het in de verte al behoorlijk te onweren. Resultaat was dat we na het eten redelijk droog bij de auto zijn gekomen. We hebben wel gelachen daar. Ik liep een stukje voor de meiden uit en bij de auto aangekomen deze open gemaakt en gaan zitten. Al wat er kwam…..geen meiden. Wat bleek een paar auto’s achter die van ons stond ook witte Toyota. Die zijn deuren waren ook los en Ellen deed de deur open zodat Karin kon instappen Het eerste wat Karin zag was een bende in die auto en vroeg ze zich af hoe dat in onze auto was gekomen. De klopte ook want deze was niet van ons. Dus deur weer dicht en met de juiste auto naar de logde gereden. Daar begon het inmiddels wel te plenzen maar dat deert ons niet want we hebben een prachtig overdekt platje waar we nog lekker hebben nagezeten

Dag 14 vr 20-9-2019 La Fortuna, 

Een spannend dagje staat ons te wachten. Na het ontbijt moesten we 20 minuten verderop zijn bij Mistico waar we de hangbrug tour gaan doen. Na kennis gemaakt te hebben met onze gids en twee andere Nederlanders die met ons meegaan zijn we het avontuur aangegaan. De eerste 2 kilometer hebben we heel veel info gekregen van onze gids over de flora en fauna. Nog even en wij zijn ook specialisten. Onze gids had ook een op een telescoop lijkende verrekijker waardoor we beesten die hoog zaten prachtig te zien kregen. Je kon namelijk je lens van de Iphone voor de kijker houden waardoor we enkele prachtige foto’s van vogels, apen, en vleermuizen hebben. Ook wist ze plekjes te vinden die wij gewoon voorbij lopen zoals een giftige slang, een holletje waar een tarantula zat en een verstopte kikker. Eindelijk was het zover de eerste van de 6 hangbruggen kwam in zicht. Heel mooi om boven de boomtoppen te lopen op zo’n brug. Karin die normaal niet zo van de hoogtes is genoot er zelfs van. In eerste instantie met Ellen als back up maar dat bleek niet nodig te zijn. Wiebelig zijn deze bruggen wel hoor. Als er iemand een beetje uit de pas loopt dan wiebelt hij helemaal. Ook tussen de bruggen door nog even waterval bewonderd. Een mooie tour gehad daar,    en weer terug gereden naar de lodge voor de lunch en ons klaar te maken voor de volgende tocht. Hiervoor werden we opgehaald de door gids. Ook hij heeft ons tijdens de tocht weer veel laten zien en verteld. Grappig is dat ze allemaal wel een specialisatie hebben. De dame in de ochtend was specialist in vogels. Onze gids nu wist heel veel te vertellen over de vulkaan de Arenal die hier prominent aanwezig is en de humming bird (kolibri) die we hier veelvuldig hebben gezien. Wist je dat een kolibri als hij 2 uur geen nectar heeft gegeten hij dood gaat. En om de nacht door te komen in een soort coma gaat om te overleven. Wel lullig als je net lekker in coma bent en er komt een slang langs die jou lekker vind. Tijdens het lopen werd de lucht steeds donkerder met als een niet uit te blijven resultaat hier er een plons regen uit komt. Gelukkig hadden we de poncho’s mee waardoor we de tocht konden vervolgen. Eigenlijk was het plan om bij de waterval te gaan zwemmen maar door de regen is dit niet doorgegaan. De waterval hebben we wel bekeken. Een heel mooi plekje waar de dames toch even met hun grote teen gevoeld hebben hoe koud het water was. Dat viel erg mee. Na weer naar boven geklommen te zijn en nog wat foto’s te hebben gemaakt van ons voor een duidelijk zichtbaar Arenal vulkaan. Zo’n momentje moet je pakken want dat ding is over het algemeen in nevelen gehuld. Er was ook een chinees stel bij ons en die wisten niet van ophouden met elkaar in allerlei standjes voor de vulkaan te fotograferen. Iets wat ze de hele weg gedaan hebben tot onze schik. Als wij een mooi plekje fotografeerde deden zij dat ook alleen moest 1 van hen in een pose er ook op. Inmiddels was het droog geworden en zijn we na een koffie met een regionaal koekje door gereden naar de hotspring waar wij een uurtje in het warme water hebben gelegen en onze chinese vrienden fotograferend hebben vermaakt. Inmiddels was het al eind van de middag en zijn we terug gebracht naar onze lodge. De avond hebben we doorgebracht door lekker te eten in de lodge, en op ons platje kijkend naar mooi onweer in de verte.

Dag 15 za 21-9-2019 van La Fortuna naar Monteverde

Weer eens allemaal wakker voor de wekker zodat we na het ontbijt lekker op tijd de reis naar Monteverde  kunnen aanvangen. Er zijn twee manieren om daar te komen. Een korte weg van 48 kilometer die bijna niet te rijden schijnt te zijn. Of de rit om het stuwdam meer heen die is 108 kilometer lang maar veel beter te berijden in het begin. Dat klopte ook. Na een kleine stop op een uitkijkpunt en een langere stop in Tilaran waar we de ATM van dollars hebben afgeholpen, de kerk hebben bekeken en van een brandend kaarsje hebben voorzien. Ook de plaatselijke minimark hebben we vereerd met een bezoekje om water en wijn in te slaan. Onderweg op Ruta 41 kwamen we nog een bord tegen met de tekst “ de boom van Avatar” daar moesten we even heen natuurlijk. Terwijl ik bij de auto bleef gingen de meiden even kijken. De boom leek inderdaad op die van de film Avatar maar of het hem nou werkelijk was weten we nog steeds niet. Daarna weer door. Even voorbij Licarna gebeurde er 2 dingen tegelijk. De verharde weg hield op en het begon te stortregenen. Dat bleef beide zo tot aan het Trapp hotel waar we nu zitten. Een boeiende natte blubberige rit. We zijn blij met de 4 wiel drive. Omdat het maar blijft regenen blijven we hier in het hotel. Rustig aan boek lezen, wijntje drinken en straks eten in het restaurant. Hopen dat het morgen droog is want er is weer zat te doen hier.

 

Dag 16 zo 22-9-2019 Monteverde Cloudforest, 

Na de nacht te hebben doorgebracht in het hotel kwamen we na het ontbijt eigenlijk alle 3 tot dezelfde conclusie……..dit is niet ons plekje. Het hotel benauwde ons. Het was er donker zowel door het ontbreken van licht als ook de inrichting. Ook konden we nergens buiten zitten omdat daar geen plek voor was gecreëerd. We moesten er niet aan denken nog een regenachtige dag in dat hotel door te komen. Dus het plan was als snel gemaakt. Ik heb onze volgende bestemming gebeld met de vraag of we een dag eerder kunnen komen. Dat was geen bezwaar. Daarom  spullen ingepakt en uitgecheckt. Het hotel ligt naast het Bosque Nuboso Monteverde die we voor ons gevoel niet mochten missen en waar we graag nog een wandeling willen maken. Een prachtig nevelwoud. Dat nevel klopte ook. Na even van een zonnetje te hebben genoten daalde de nevel neer en startte het vlak daarna met regenen. Het was wel een prachtig gezicht dat bos in nevelen gehuld te zien raken. Tegen de regen waren we voorbereid en hebben nog een groot gedeelte heerlijk gewandeld in onze poncho’s. Wat wel een dompertje was dat we een steil pad beklommen naar een uitkijkpunt en vervolgens naar een dichte mist soep stonden te staren. Klim voor niets gemaakt dus haha. Omdat het bleef regenen hebben we de wandeling wat ingekort. In het piepkleine dorpje Monteverde hebben we nog gelunched in een populair taco tentje Taco Taco genaamd en zijn in de stromende regen weer op gedeeltelijk glibberige wegen naar Rincon de la Vielja gereden. Het laatste stuk gaat over Ruta 1 die hier de Pan Am highway wordt genoemd. Je verwacht dan een grote brede weg waar je lekker kan opschieten. Alleen niet in Costa Rica. Hier stoppen ze nog gewoon om allerlei redenen en fietsen ze er ook nog rustig ondanks het fietsverbod. Eind van de middag kwamen we aan op ons nieuwe plekje en het ziet er hier heerlijk uit. We kunnen weer buiten zitten en er zijn hier heel veel activiteiten te doen. Maar ook watervallen en hotsprings die we vrij kunnen bezoeken. Helemaal ons plekje dus. We hebben en goed besluit  genomen hier eerder heen te gaan. Morgen gaan we avonturen beleven. Nu zitten we nog lekker buiten op ons platje onder het geluid van de natuur hier. Niet nadat we ook ons 4e slot momentje hebben meegemaakt. Ellen trok de deur dicht van onze kamer en riep vervolgens toen ze aan de deur voelde. “ Waar is de sleutel?”. Nou deze lag nog binnen en wij zaten buiten. Dat is geen goede combinatie om weer naar binnen te kunnen. Nou was er niet iemand van het bewakingspersoneel langs gelopen die we zijn gaan opzoeken. Gelukkig was hij in de buurt en nadat Ellen met wat handen en voetenwerk het probleem had voorgelegd en de man ook nog wat aan onze deur heeft gerommeld. Heeft hij de reserve sleutel opgehaald waarna ons 4e slotmomentje ook weer was opgelost. 

Dag 17 ma 23-9-2019  Rincon de la Vieja Nationaal park (dagje eerder dus)

We hebben heerlijk geslapen en na het ontbijt zijn we direkt naar het  aktiviteit centrum gegaan om te informeren naar een Canopy tour. Deze was volgens hun door ons nog best te doen. Deze tour waarbij je door middel van 7 zip lines over de boomtoppen giert aan een dikke kabel schijn erg spectaculair te zijn. Nou dat is hij ook. Allereerst wordt je in je tuig gehesen en krijg je allerlei haken aan de riem van je tuig. Vervolgens loop je naar het startpunt en voor je het weet gier je in je tuigje over de ravijn en boomtoppen heen. Geweldige ervaring om te doen. In het begin best eng maar naarmate je meer ziplines hebt gehad wordt het steeds leuker. Op het promotiefilmpje zie je mensen ook langs rotsen klimmen waarvan wij in koor riepen “ Nou dat gaan wij niet doen hoor” maar helaas het bleek wel een onderdeel te zijn van de route. Dus daar sta je dan met samengeknepen billen op een randje van een rots. En terug gaan is er echt niet bij hoor. Wel heel stoer (achteraf). Wat nog stoerder was, was dat de meiden ook nog een stuk parcour hebben afgelegd waarbij ze zich naar beneden moesten laten zakken, vervolgens met een Tarzan swing naar de overkant van de ravijn geslingerd werden. Tja beneden zijn is leuk maar je moet ook naar boven. Daarvoor hadden ze een klimwand op een rots gemaakt en mochten de dames, weliswaar geholpen door een lijn naar boven klimmen. Dat was best wel een klus. Nou respect hoor. Twee zipline verder was de tour afgelopen en waren we alle 3 apetrots op onze prestatie. We zeiden al….hoe ouder hoe gekker. We hebben nagenietend nog even bij ons huisje gezeten en zijn vervolgens ons nieuwe avontuur begonnen. We zijn met de auto 5 kilometer verderop eerst naar de waterval gegaan en hebben daar even lekker gezwommen in het koude water. Alhoewel ons de koude best mee viel. Aan de overkant van de waterval is er een hotspring. Na ons kamernummer genoemd te hebben bij de ingang kregen netjes 3 handdoeken aangereikt want dat is hier keurig geregeld en konden we een klein kilometertje lopen naar de hotsprings. Hier in de bergen hebben ze 7 natuurlijke baden gemaakt die met water van de vulkaan worden gevuld met water van 37 tot 42 graden. Dit groenige water is heerlijk om in te liggen. En als je wil afkoelen kan je dat zalig doen in de rivier die er langs stroomt. Ook kon je de lichaam nog insmeren met modder van de vulkaan wat we uiteraard  ook nog even hebben gedaan. Voordat je het weet staat daar heerlijk smerig te wezen. Is wel goed voor je huid is het verhaal. Na heerlijk gebadderd te hebben zouden we weer terug gaan naar ons stekkie maar omdat de tank bijna leeg was zijn we eerst nog even gaan tanken in Liberia hier 16 km vandaan. De rest van onze tijd hebben we doorgebracht op ons platje en in het restaurant voor het diner.

Dag 18 di 24-9-2019 Rincon de la Vieja Nationaal Park, 

De vulkaan Rincon de la Vieja ligt hier 5 kilometer verder op. Vulkaan gekken als wij zijn moest deze natuurlijk bekeken en beklommen worden. We hebben besloten niet de zwaarste, en dus ook de hoogste route te nemen en dat bleek achteraf gezien de regen ook een goed plan. De wandeling begon in en stralend heet zonnetje. Op de vulkaan hebben ze een mooie route gemaakt die je leid naar mooie fumeroles. Dat zijn hele kleine spuitende en sissende kratertjes die liggen in de grote krater waar we doorheen lopen. De vulkaan heeft 7 kraters waarvan er nog enkele liggen te pruttelen. Zonder lava hoor! Ook kwamen we onderweg door het bos nog een flinke leguaan tegen en Karin zag nog net een slang wegkruipen het bos in. Even verderop kwamen we borrelende modderpoelen tegen. Deze naar zwavel stinkenden poelen zien er best heet uit en soms borrelt deze zo hard dat een modderklont meters verderop gespoten wordt. Iets wat minder activiteit vertoonde was de waterval. Van te voren werden we er al voor gewaarschuwd dat deze wel eens klein kon zijn. Nou de klopte. Hij was zeer klein. Het blijkt dat er nog te weinig regen was gevallen. Dat gevoel hadden wij niet na de plensbuien die al meegemaakt hadden. Maar voor hier dus blijkbaar wel. Alsof de waterval er ook zo overdacht begon het te regenen. Wij dus weer de poncho aan en lekker verder gelopen. Voordat we weer bij de, gelukkig overdekte uitgang waren was het regenen overgegaan in plenzen. Hadden we dus toch nog een waterval gezien maar dan vanuit de lucht. Ik heb tussen 2 plensbuien door de auto gepakt waardoor de dames redelijk droog in de auto konden stappen. Weer aangekomen bij ons hutje was de onweer ook aangezweld. Op een gegeven moment sloeg deze op ongeveer 100 meter van ons vandaan in en hebben we de ervaring gehad van de hardste klap die we ooit hebben meegemaakt. Prachtig vond ik. De dames niet zo. Tijd voor de lunch. We hadden op de kaart ook hamburgers zien staan. Dus bestellen maar. Ze waren verrukkelijk alleen wel van het formaat waar je een hele kolonie van kan laten eten. Uiterst voldaan hebben we daarna ons eerste Keesje van deze vakantie gespeeld terwijl de regen nog met bakken uit de hemel kwam. Wel bijzonder hoor. Normaal zouden we al menig potje Keezen hebben gespeelt. Alleen in deze vakantie zijn we zo actief geweest dat we er gewoon nog niet aan toegekomen zijn. Soms riepen we het wel maar waren we al zo moe maar voldaan dat we redelijk vroeg gingen slapen na nog even lekker na hebben zitten sudderen met ons welverdiende wijntje. Voor degene die nieuwsgierig zijn naar de uitslag. we hebben 3 potjes gespeeld en de stan is 1-1-1. Morgen moeten we vroeg op voor ons grens avontuur en zijn daarom redelijk op tijd gaan slapen

Dag 19 wo 25-9-2019 Naar de grens met Nicaragua, inleveren huurauto, transfer naar Ometepe Island

Het langverwachte grens avontuur gaat beginnen. Nou zal je denken wat is er nou zo bijzonder aan een grens. Hier in midden Amerika is dat niet zomaar. Die ervaring hebben we ook al gehad in Guatamala jaren geleden. We zijn op tijd vertrokken omdat de kans bestaat dat we soms meer dan een kilometer aan vrachtwagens moeten inhalen. Er bleek inderdaad een flinke rij grote vrachtwagens te staan maar die konden we makkelijk inhalen. Resultaat was wel dat we ruim een uur te vroeg waren op de parkeerplaats bij de office de imigration. Zodra je daar stop vliegen allerlei locals op je af. De een wil geld wisselen, de ander wil op je auto passen, de volgende wil je auto parkeren voor een paar dagen, de dan opvolgende wil je bagage sjouwen. En dat krioelt dan om je heen terwijl ze je allemaal tegelijk willen “helpen” en je netjes naar het loket begeleiden om je vertrekbelasting te betalen. Wat we wel hebben gedaan is geld gewisseld bij 1 van die mannetjes omdat hij een redelijke wisselkoers had en we eigenlijk wel van de Colones (munt Costa Rica) af wilde om aan de andere kant al geld (Cordoba’s in Nicaragua) te hebben. Na ze allemaal afgeschud te hebben moesten we naar het volgende loket in een ander gebouw om daar samen met je paspoort te laten zien dat je betaald heb. Resultaat is wel een mooie stempel in je paspoort. Na ruim een uurtje wachten in de hitte met 1 klein buitje tussendoor hebben we de auto overgedragen aan de Thifty verhuur meneer en konden we weer verder. De koffers waren nog niet uit de auto of daar kwamen ze weer met de vraag of je de bagage wilde laten vervoeren door een soort bakfiets. Daar hebben we wel gebruik van gemaakt. Vervolgens loopt er dan ook iemand mee die tegen betaling er voor zorgt dat je niet je bagage hoeft te laten controleren onderweg bij een controlepost. Dat kost je wel wat dollars maar je kan meteen door. Wel wonderlijk hoor dat dit kan. Na nog twee controles aan de Costa Ricaanse kant loop je naar de Nicaraguaanse kant. Je bagage wordt vervolgens over een hek getild en aan de volgende kruier gegeven aan de andere kant van de grens. Ook daar wordt er weer je paspoort een paar keer bij een soort postje gecontroleerd om vervolgens bij de douane te komen. Ook hier weer “belasting” betalen om het land in te komen en weer een prachtige stempel te krijgen in je paspoort. Hier gaat ook je bagage door een scanner en degene die de scan controleert had veel meer aandacht voor haar broodje dan voor het scherm waar ze naar moest kijken. Inmiddels hadden we ook al kennis gemaakt met Jorge. One chauffeur die ons de komende 10 dagen van plek naar plek gaat vervoeren. Jorge spreek bijna geen Engels maar google translate is hier onze beste vriend en krijgen we toch nog alle informatie die we nodig hebben. De rit gaat naar de haven in San Jorge. Onderweg nog een flinke bui gehad, en na pin aparaat beroofd te hebben van zijn Cordoba’s, en een supermarkt ontdaan te hebben van zijn wijnvoorraad kwamen we op tijd aan bij de haven waar we samen met Jorge gelunched te hebben. Om even voor half 3 zijn we op de boot gestapt. Een schip die ook auto’s kan vervoeren. Zo te zien had deze wel zijn beste tijd gehad maar bracht ons met zijn lading en de laadklep gewoon nog open veilig naar het eiland Ometepe. Het eiland ligt in een enorm meer, lago de Nicaragua geheten. Het is een eiland van ongeveer 31 km langs en heeft aan beide kanten een flinke vulkaan liggen. Het zijn slapende vulkanen dus waarschijnlijk hebben we hier niets van te vrezen. Ondanks dat in de beschrijving staat dat je aan de receptie kan vragen om je wakker te maken mocht de vulkaan een eruptie krijgen. In de haven werden we opgewacht door Fanor die ons naar het hotel gaat brengen. Ook Fanor spreekt amper engels. Ondanks dat ging hij al rijdende ons allerlei plekken op een kaart laten zien waar hij ons eventueel heen kan brengen. Deze man was multifunctioneel. Hij bestuurde de auto, wist van alles op de kaart aan te wijzen, praatte aan één stuk door spaans en wist ook onderwijl zijn telefoonnummer en naam op zijn hand te schrijven en dat op het drukste stuk van het eiland zonder iemand aan te rijden. Knap hoor. Evengoed veilig aangekomen bij hotel Villa Paraiso hebben wij ons kleine huisje betrokken met uitzicht op het meer. Het plekje is mooi. Alleen een trappetje af en je ligt heerlijk in het lauwe meer met uitzicht op palmbomen. Het hotel inclusief het zwembad  kan wel een opknapbeurtje gebruiken maar mogelijk is dat de standaard in dit land. Dat moeten we nog gaan uitvinden. Uiteraard kan er dan een duik in het meer niet ontbreken. Net voordat het donker werd hebben we nog even heerlijk liggen dobberen. En het kan niet op deze vakantie slotmomentje 5….. Ellen deed de badkamer deur dicht en deze was met geen mogelijkheid meer open te maken. Ervaren dat ze inmiddels is heeft ze de man van de receptie er bij gehaald die met zijn sleutelbos na enig gefriemel de deur weer heeft open gekregen. En ja het 6e slotmomentje was er ook al snel. Karin en Ellen wilde toch voor de zekerheid het slot proberen. Karin in de badkamer en Ellen aan de andere kant. Resultaat was dat Karin opgesloten zat in de badkamer en Ellen weer naar de receptie kon. Net ton de receptie man arriveerde met zijn sleutelbos ging de deur open. We hebben besloten de deur niet meer op slot te doen. De rest van de avond lekker rustig aan gedaan. Een drankje op ons platje, eten in het hotel restaurant en vervolgens nog een nazit op het platje kijkende naar prachtig onweer in de verte die de hemel blauw kleurde. Wat ook een prachtig gezicht was dat de mimosaboom hier voor ons platje vol zat met vuurvliegjes. Dit blijven prachtige fenomenen om te zien Weer moesten we aan de film Avatar denken.

Dag 20 do 26-9-2019 & Dag 21 vr 27-9-2019 Ometepe Island,

Vanmorgen lekker uitgeslapen. Dat betekend acht uur tegenwoordig.  Eerst hebben we ons wasgoed bij de receptie ingeleverd. Gisteren zeiden ze dat dit kon en dat het 3 uur duurde. Dat vonden we wel wat snel maar gaven het taalprobleem de schuld dat we dat zo begrepen. Na het ontbijt zijn we heerlijk gaan zwemmen en luieren op het strandje. Tot onze verwondering stond een dame van de receptie binnen 3 uur bij ons met de mededeling dat de was klaar was. En inderdaad binnen drie uur hadden we weer schoon, fris ruikend en opgevouwen kleding terug. Zo snel hebben we het nog nooit meegemaakt. Het luieren ging ons goed af. Zwemmen trouwens ook. Lekker weer even onstspannen. Maar ja aan alles komt een eind. Het liep tegen lunch tijd en na ons opgefrist te hebben zijn we buiten het hotel opzoek gegaan naar een plekje om wat te eten en drinken. Het liep anders zoals wel vaker voorkomt. Een klein half uurtje later zaten we op 2 gehuurde scooters onderweg naar het dorpje waar we met de boot waren aangekomen en wat er toen heel gezellig uit zag. Het huren van de scooters had wel even wat onderhandelings vaardigheden nodig om de prijs wat te drukken. Dit tot verdriet van de verhuurmeneer. We hebben er twee gehuurd waardoor Karin bij mij achterop kwam te zitten wat prima ging. Onderweg naar het dorpje Moyogalpa nog even gestopt bij een kerk die ze aan opknappen waren te kijken en vervolgens door. Na de scooters te hebben geparkeerd hebben we een lunchplek gevonden en zijn daarna nog even lekker lopen flantaneren. Het is hier op het eiland niet zo groot dus voor je het weet flantaneer je weer op het zelfde plekje. Daarom hebben we het plan opgevat ook nog even te gaan kijken bij Altagracia aan de andere kant van het eiland en dichter bij het hotel. Het is namelijk best een flink eind op die scooters. Vooral ook omdat de weg (er is er maar 1) bezaaid is met drempels die soms wel en soms niet duidelijk zijn aangegeven. Ook loslopende dieren zijn hier heel gewoon. Dat resulteerde dat Karin die normaal gesproken “ hobbel” riep als deze in het zicht kwam zij soms ook “ Paard” of “ Koe” riep. Waarna je soms dwars een een kudde koeien door moest laveren met de scooter. Lachen hoor !  We hebben besloten nu het donker werd terug naar het hotel te gaan om daar te gaan dineren. Dat was best een griezelige bedoening want het is daar aard donker en het licht van de scooter was ook niet best. Daarbij hadden daar ook nog een besloten een deel van de weg te bestrooien met een soort stopzand waardoor het soms een gibberige bedoening was. Maar goed. We zijn veilig aangekomen. Alle restaurantjes waren inmiddels dicht op 1 na. Een aftands tentje aan het strand bestierd door de locals. Onze bestelling hield wel in dat er snel bier gehaald moest worden ergens en dat het vlees ook nog gehaald moest worden. Maar na een half uurtje wachten heb je dan een heerlijk bord eten. We zijn na het eten lekker over het strand terug gewandeld terwijl aan de overkant van het meer het onweer weer los barste. Hier hebben wij nog even van zitten nagenieten op ons platje.

We hadden de scooters voor 2 dagen gehuurd waardoor we na het eten onze eigen tour hebben uitgezet. Eerst stond het Charco Verde park op het programma. Dit was even zoeken want ze zijn zo van de bewegwijzeringen hier. Toen we de afslag hadden gevonden moesten we een stukje onverhard bescooteren maar hebben het uiteindelijk gevonden. In het park, wat een stukje beschermd reservaat is bevind zich aan het begin een vlindertuin. Dit hebben ze prachtig gedaan daar. In een soort grote kas van dun gaas bevinden zicht zeer veel verschillende soorten vlinders met op de achtergrond mooie rustige muziek. Fantastisch om mee te maken.  Maar ja aan alles komt een eind en we wilde de rest ook nog bekijken. Het pad in het park leidde langs een hele mooie lagune met hele mooie vergezichten over het water waar ook enkele vogels hun vertier aan het zoeken waren. Deze plek heeft ons enkele prachtige foto’s opgeleverd. Je kon er ook nog zwemmen in het meer maar dat hebben we overgeslagen. Op de terugweg werden we nog verrast door een familie brulapen die laag in de bomen aan het eten, spelen en luieren waren. Hier hebben we een poosje van staan genieten. Volgende plan was naar la Cruz te rijden maar omdat daar niets te doen was zijn we weer omgekeerd en zijn naar Ojo de Aqua gereden. Wederom weer een stuk onverhard wat niet lekker rijd met iemand achterop. Voordat we gaan zwemmen hebben nog even lekker gelunched. Ojo de Aqua is een bron die uit de grond komt. Het water wordt door de druk van de vulkaan omhoog geperst in de eerste bron. Deze stroomt vervolgens in een 2e stuk van de bron die is min of meer aangelegd door er cement op de bodem gestort te hebben. Resultaat is een soort poel waarin je in het helderste water die je maar kan voorstellen heerlijk kan zwemmen.wat we ook zeker gedaan hebben. Zo’n dag vliegt om en voor je het weet moet je alweer op de terugweg om de scooters in te leveren. In de ochtend hadden we getankt maar omdat de meter nog op vol stond besloten we als zuinige Nederlanders de scooters dus zo in te leveren. Daar dacht de verhuurmeneer anders over en kende inmiddels zijn pappenheimers wel. Het eerste wat hij deed was in de tank kijken en mopperen dat ze niet vol waren. Daarom besloten dat ik samen met een verhuurmeneer naar een tankstation zou rijden even verder op om bij te tanken. Nou hadden wij al in de ochtend daar gekeken naar een tankstationnetje maar niet gevonden. Dat klopte ook. Het was zo’n soort klein winkeltje langs de weg waar je ook volle pet flessen benzine kon kopen. Niet slim van die man want het stond nergens aangegeven. Terwijl ik op benzine avontuur was liepen de meiden terug naar het hotel. Onderweg werden ze verrast door enkele capucijnersapen die de boodschappen, die in een stilstaande pick-up van iemand lagen aan het onderzoeken waren. Een feit was zeker, het brood wat hij gekocht had is nooit op de plaats van bestemming gekomen. De apen hebben het heerlijk opgepeuzeld. De meiden vonden het prachtig om te zien. Eenmaal weer in ons hutje hebben we nog even nagezeten, en voor de laatste keer een zwemmertje gedaan in het meer waar we vanaf de overkant een regenbui zagen aankomen. Nou houden wij niet zo van regen maar dit was wel een mooi gezicht. Na lekker te hebben gedouched en weer bij een ander lokaal tentje aan het strand gegeten. Ook nu weer werd de hemel in de verte fel verlicht van de knetterende onweersbuien daar. De vuurvliegjes hadden vrij. Die hebben we amper gezien

 

Dag 22 za 28-9-2019 Privé-transfer van Ometepe Island naar Granada

De ochtendstond had geen goud in de mond. Een grijze lucht kwam over het water aanzetten en liet ook veelvuldig zijn regensporen achter. Gelukkig was het bijna droog toen we op de ferrie moesten wachten die ons naar het vasteland gaat brengen. Gelukkig was de regen zodanig weinig dat we onder een klein afdakje lekker buiten hebben kunnen staan op de boot zonder kletsnat te worden. De boot afkomen is daar ook een kunst. Je zou verwachten dat de mensen er eerst afgaan en vervolgens de volgend passagiers er op laat gaan. Hier niet. Als je ook maar even treuzel met je bagage oppakken dan wordt je werkelijk onder de voet gelopen door de komende passagiers. Jorge stond ons weer netjes op te wachten voor de reis naar Granada. We konden via Oro tours, de plaatselijke touroperator een tocht naar de vulkaan Masaia regelen in de avond. Jorge gaat ons dan brengen. Volgens de beschrijvingen is het mogelijk om daar in de diepte van de krater de lava te zien borrelen. Na onze kamers in Hotel Estrada weer helemaal de onze gemaakt te hebben. Met andere woorden onze zooi weer verspreid over het kamertje en de badkamer, zijn we gaan lunchen bij Berna, een plekje om de hoek van ons hotel. Met gevulde maagjes zijn we daarna eerst gaan flantaneren op het plein waar het stikte van de souvenierverkopers en koetsjes mannen die je een ritje aan proberen te prijzen. Na alle verkopers van ons afgeslagen te hebben kwamen we bij de kathedraal le Meced. Het schijnt een must te zijn om de smalle 32 meter trap op te klauteren om te kunnen genieten van het uitzicht. En daar is niets van gelogen. Je kan prachtig uitkijken over de omgeving met in de verte de vulkanen op de achtergrond. In ons hotel hebben we in de tuin naast een klaterend fonteintje nog een wijntje gedronken. Lekker dat we weer een plekje hebben waar we lekker buiten kunnen zitten. En aangezien wij de enige gasten zijn hebben we dus plek zat. Vol verwachting waren we voor de rit naar de vulkaan. Jorge bracht ons in drie kwartier naar het reservaat en daar bleek dat deze pas om 5 uur open ging. Wij dus, samen met met nog meer gasten die te vroeg waren gewacht tot het hek open ging. Eenmaal in het park zijn we eerst naar het museum gegaan. Deze hadden we al snel gezien. De videopresentatie op het scherm hapert constant, de helft van de verlichting deed het maar. En om nou je iphone leeg te stoken met de zaklantaarn functie gaat wat ver. Na plichtsgetrouw nog even langs de souvenirkraampjes gelopen en niets kopen was het dan zover. Naar de top van de krater. Dat is daar goed geregeld. Je kan er met de auto op een groot parkeer terrein komen en vervolgens naar de rand lopen. op 280 meter diep zie je daar een kolkende massa bloedhete lava borrelen. Een machtig gezicht. Omdat de wind de goede kant op stond hadden we ook geen last van de giftige en irritante gassen waardoor we ruimschoots de tijd hadden om foto’s te maken. Jorge had in de tussentijd een collega opgezocht die ons in het Engels nog van alles over de vulkaan kon vertellen. Heel attent van Jorge. Weer terug bij ons hotel zijn we een paar blokken verderop het feest gedruis van een vrolijk verlichte straat ingedoken. In deze straat barstte het van de terrasjes waar je kon eten en drinken. De herrie was daar oorverdovend. Iedere tent heeft daar zijn eigen muziek aan staan op volume standje hoog. En tot onze verbazing liepen er ook nog muzikanten die aan je tafeltje nog een riedeltje wilde spelen. Je kon ze amper horen. In deze gezelligheid hebben we heerlijk ergens gegeten en na het eten zijn we met de meute mee gaan flantaneren. De meiden hebben zelfs met een beer staan dansen. De man in het berepak genoot hier zichtbaar van. Onderweg kwamen we nog de gids tegen die ons op de vulkaan van informatie heeft voorzien. Met hem hebben we nog even zitten praten onder het genot van een biertje. Ons afzakkertje hebben weer op ons buitenplekje genoten. Weer aardig moe van alle indrukken.

Dag 23 zo 29-9-2019 Granada, 

De dag begon heet maar dat mocht onze avonturen pret niet drukken. Sterker nog we zijn het gewend om op de heetste momenten er op uit te trekken. Gisteren hadden we in het stadje al een locale markt ontdekt. Wij er op af dus. De lokale markt is hier een straat waar aan beide kanten kraampjes staan met van alles en nog wat. Daartussen bewegen zich heel veel mensen die de markt afstruinen. Dat op zich is niet vreemd. wat wel wat vreemd is dat het verkeer ook gewoon doorgaat. Zelfs de bus, zo’n schoolbus maar dan helemaal opgeleukt met teksten en kleuren wurmde zich door de mensen menigte heen met een snelheid minder dan loop snelheid want wij hebben hem enkele malen lopend ingehaald. En niemand die zich hier druk om maakte. De markt was zoals de markt moest zijn en na er enige tijd overheen gelopen te zijn vonden we het weer tijd om een van de vele kerken te gaan bekijken. Wat opvalt is dat de kerken er niet overdreven uit zien. Sterker nog. Of je nou een kathedraal bezoekt of een kleine kerk. ze lijken allemaal erg op elkaar. En je kan overal zomaar binnenlopen. Of ze nou ergens mee bezig waren of niet. Zo belandde we ook in een kerk waar ze net bezig waren met dopen. Niemand kijkt er dan van op datje ook komt kijken. Hier in Nicaragua zijn de kerken dan ook een sociale verzamelplaats. Het grootste gedeelte van de bevolking is hier gelovig wat het een ongedwongen sfeer geeft als je een kerk bezoekt. Aan de zijkant van het centrum was er een oud fort die we willen bekijken. Onderweg daarna toe zijn we eerst op zoek gegaan naar het huis van Maria Romero. Een heilig verklaarde dame waarin haar voormalig huis een soort van kerkje is gemaakt. Toen we het eenmaal gevonden hadden bleek deze dicht. Maar we hadden geluk. Na aangebeld te hebben ging de deur alsnog open en mochten we van de plaatselijke non toch nog even binnen kijken. Leuk om te zien hoor. Er was een klein kerkje ingebouwd. Heel veel foto’s over het leven van Maria Romero. En tot onze pret kon je er ook allerlei Tupperware achtige plastic spul voor in de keuken kopen. Na ons prive toertje te hebben afgesloten en de plaatselijke non te hebben bedankt was het tijd voor ons om het oude fort te gaan bezoeken ware het niet dat we ook nog het plaatselijke sigaren “fabriekje” tegen kwamen. Op het moment dat we een blik naar binnen wierpen werden we binnen uitgenodigd en begon de sigarenman voor ons sigaren te maken. Natuurlijk moesten deze uitgeprobeerd worden. Hoopvol keek hij ons aan of we ze lekker vonden. Helaas voor hem was dat niet het geval. Je stond je ongans te trekken aan die dingen en de smaak was ook niet echt lekker ondanks dat hij voor de meiden een soort cigarillos (lichte sigaar) gebouwd had. We hebben nog wel een tipje achter gelaten. Net als de sigaren. Maar goed…..het fort. Eindelijk waren we er dus. Bleek het fort dicht te zijn helaas. Dan maar naar de plaatselijke begraafplaats. Een enorm groot ding met graven die soms wel leken op kleine  vakantiehuisjes. Hier lagen zichtbaar de rijkere bewoners van de streek begraven. Eerst even wat bij het karretje voor de ingang wat te drinken gekocht want we hadden al heel veel vocht verloren in de hitte die zeker rond de 40 graden lag. De begraafplaats had ook nog een onbedoelde andere functie. Omdat er een kraan was met stromend drinkwater was het en op en afgaan van bewoners om daar water te gaan tappen. Lang hebben we niet in de rondte gelopen daar, mede omdat we op zoek wilden gaan naar een lunchplek. Maar eerst even langs even een hotel gelopen waarop stond dat ze een Spa hadden. Mogelijk dat we daar straks verkoeling kunnen op zoeken. De Spa bleek een klein zwembadje met veel gillende kinderen te zijn dus de gedachten aan verkoeling hebben we maar geskipt. Lunchtijd was inmiddels al verlopen maar dat mocht de pret niet drukken. In het drukke straatje waar we gisteren hebben gegeten zijn we weer naar een geschikt plekje op zoek gegaan. Het was er nu ook nog gezellig druk. Bij de ober hebben we een bord met verschillende gerechtjes besteld voor ons drieën. We hadden geen idee wat het was. Maar na ruim een half uurtje wachten had je ook wel wat. Een megaschaal met vanalles en nog wat werd opgediend. Je was bijna geneigd om de mensen daar ook uit te nodigen om mee te eten. Die schaal hebben dus ook niet leeg gekregen. Met volle buikjes zijn we weer naar ons hotel gegaan en hebben even lekker gedouched. Dit was zo lekker dat we spontaan nog even een uiltje hebben geknapt. De rest van de avond hebben we nog heerlijk nagezeten op ons tuinplekje onder het genot van een koude rose en hebben we de blog bijgewerkt.

Dag 24 ma 30-9-2019 Rit met privéchauffeur van Granada naar Leon

Gorge stond ons alweer op te wachten voor de rit naar Leon. Hij had ook een collega mee en vroeg of deze mee mocht rijden wat uiteraard geen probleem was. Die rit ging voorspoedig. Spontaan heeft Gorge ons nog naar een plekje gereden waardoor we mooie foto’s konden maken van de vulkanen Momotombo (de grote en actieve) en de Momotombito (de kleine slapende) en ons bij een tentje aan de kant van de weg heeft geprobeerd om een gerechtje te eten die volgens hem erg lekker is. Omdat we ons ontbijt nog aan het verteren waren hebben we dat afgeslagen. Blijkbaar wilde hij het ons toch heel graag laten proeven want enige tijd later stond er een bordje met een toch eigenlijk lekkere tortila voor onze neus. Gezamenlijk hebben we deze voor een deel geproefd. Het afrekenen was weer bijzonder. De drankjes voor Gorge en zijn collega waren aanmerkelijk goedkoper als die van ons. Ze rekenen hier vaak openlijk met 2 prijzen. 1 voor de locals en 1 voor de toeristen.  De rit gaat via Managua waar Gorge nog even via Place de Revalution ons het beeld en de soort verlichte bomen (kunstwerken) heeft laten zien. Leuk hoor die spontane acties. We waren op tijd, rond twaalf uur bij Hotel Convento. Iets te op tijd bleek want onze kamer was pas om 2 uur klaar. Maar omdat er een zwembadje was. Wij ons konden omkleden. En handdoeken kregen hebben wij ons al luierend ons ruimschoots weten te vermaken. Hotel Conventon is een chick ding. Het is een voormalig klooster die door oorlogen en aardbevingen een paar keer zwaar beschadigd is geweest maar in 2000 helemaal is opgeknapt. Het lijkt net of je mag logeren in een museum. Wat ook lekker is, is dat we een eigen halfopen zitje hebben voor onze kamer met uitzicht op de mooie tuin. Onze kamer weer onze kamer gemaakt door alle zooi weer te verspreiden zoals we gewend zijn, hebben we besloten Leon te gaan verkennen. Deze verkenning eindigde bij el Sesteo een plaatselijke in de boekjes beschreven als een mooie tent op een soort terras. Aan de zijkant hebben ze daar een soort balkonnetje gemaakt waar je kan zitten en zo eigenlijk op straat je drankje of eten kan nuttigen. Voordeel is dat je het gevoel hebt midden in het stadsgedruis te zitten. Nadeel is dat menig zwever nog even komt bedelen om geld. Maar als zo’n bedelaar te lastig werd dan zorgde het personeel er wel voor dat deze vriendelijk verzocht werd zijn ding ergens anders te gaan doen. We zaten daar heerlijk en besloten om ook op dat plekje te gaan eten. Leuk detail om nog te vertellen is dat de porties hier in midden Amerika groot zijn. De meiden hebben bijna de hele vakantie 1 gerecht besteld om met z’n tweeën op te eten. Daar hadden zijn over het algemeen meer dan genoeg aan.  Na het eten op zoek naar een ATM. Pinnen gaat soms moeizaam hier. Deze keer hadden we pas na 3 apparaten weer een portemonnee vol met Cordoba’s. Terug wandelend naar het hotel kwamen we midden in een processie terecht van Virgin de la Merced. Dit is nog een overblijfsel van de bezetting van de Spanjaarden. Onder luid getrommel, getingel van xylofoons en trompetgeschal van 2 muziekgroepen die zich er ook niet voor schaamde soms allebei hun riedeltje te laten horen werd een groot Marie beeld via de straat de kerk in gesjouwd. Die kerk puilde inmiddels uit. Dat mocht de pret niet drukken want ook buiten de kerk stonden ze allemaal mee te zingen met het muziekkorps. Het leek net carnaval. Maar dan anders. Op een gegeven moment begonnen ze ook nog vuurwerk af te schieten en op een manier waarvan we in Nederland de gruwels zouden krijgen. De mannen staan daar gewoon zonder enige bescherming hele grote vuurpijlen uit het handje af te steken. Ze laten de pijlen pas los als deze omhoog wil. Nadat we genoeg gezien hadden besloten om terug te gaan naar het hotel om daar nog even lekker na te zitten. We waren nog niet binnen of er brak een enorme wolkbreuk uit met de daarbijbehorende onweer. We hebben echt mazzel gehad want deze bui was echt mega.   

Dag 25 di 1-10-2019 Leon, 

Gorge had ons gisteren in eerste instantie een tour van een dag aan te bieden. Daar hadden wij geen zin in maar we wilde wel graag gaan kijken bij de dampende krater Hervieros de San Jacinto. Dit is een van de kraters van de Telica vulkaan groep. Het was geen probleem voor Gorge. Hij zou ons daar heen brengen voor een redelijke prijs. Na een rit van drie kwartier waren we op de plaats van bestemming. Om op de krater te komen moest er eerst entreegeld betaald worden. Ook hier weer de dubbele prijzen. Het verschil tussen de locale prijs en de de toeristen prijs was 8 dollar per persoon. Maar omdat we Gorge bij ons hadden die even met de man in het loket ging praten gingen wij voor de lokale prijs naar binnen. Goed geregeld dus. Zodra je de krater op loopt komt er meteen een lokale dame met je mee lopen wat deze keer wel leuk was. Zij liet ons de mooie borrelde plekken zien maar waarschuwde ons ook op bepaalde plekken niet te lopen omdat daar bloedheet waterdamp omhoog kwam wat je bijna niet kon zien. Onderweg heeft ze nog twee kandelaartjes gekleid van de lava klei daar en hebben we nog twee zakjes met modder meegekregen wat heel goed voor je huid is. De rode klei (koperhoudend) viste zij uit een bloedheet poeltje door er met een stok in te steken en zo de blubber in een zakje te doen. Na de rondleiding door de krater hadden wij eigenlijk nog zin in een wandeling rondom de krater. Onze lokale dame bood aan met ons mee te lopen wat maar goed was ook omdat de verdwaalkans er groot was. Op een gegeven moment zei ze op een 3 sprong “ finish or not”. Wij wilden nog wel een stukje. Nou dat hebben we geweten. Na een poosje begon het te spetteren en na nog een poosje te plenzen. Al druipend zijn we nog langs een dorpje wat hier een paar huizen in de busch is gelopen wat leuk was om te zien hoe de mensen hier leven. Inmiddels tot ons ondergoed zeiknat geregend te zijn kwamen we bij de auto aan waar Gorge op ons zat te wachten. Ook de stoelen van de auto hebben we niet droog kunnen houden. In het hotel hebben we droge kleren aangetrokken en deze te drogen gehangen in de blaaslucht van de airco om vervolgens de stad weer in te trekken. Na wat gewandeld te hebben in het park Centraal zijn we de Catedral de la Asuncion gaan beklimmen. Dat gaat niet zomaar. Bij de trap wordt je verwezen naar een loket om de hoek van de best wel grote kathedraal. Daar gaat een dame een kaartje in zitten vullen met een heleboel tekst en de naam van Karin er op. Vervolgens ga je dan weer terug naar de man bij de trap die je kaartje aandachtig bestudeerd en er 2 knipjes ingeeft. Als je dan je kaartje terug hebt gekregen mag je naar boven. De kathedraal is een geheel wit gebouw en dat merk je ook als je er bovenop op staat. Een deel zijn ze aan het restaureren en dat is ook oog verblindend. Je mag er ook alleen maar overheen lopen zonder schoenen. Nou onze havvies zijn zo uit hoor. Het uitzicht was prachtig over de stad Leon. Na de kathedraal stond de wijk Sutiava op het programma. Volgens ons reisboekje staan daar 2 poppen bestaande uit 1 grote en 1 kleine die de Spanjaard (de grote zonder ogen en zonder tong en volgens de lokalen erg dom) en de kleine lokalen (de kleine met groot hoofd die vertegenwoordigd de Sutiava zelf en hebben veel hersenen) zouden moeten uitbeelden Dus wij op zoek. Na een redelijk stukje tippelen op de plek waar wij dachten dat ze moesten staan hebben we niets kunnen vinden. Navraag aldaar hebben we met handen en voeten te verstaan gekregen dat de zoveel blokken links en zoveel blokken rechtdoor moesten lopen. Dat resulteerde dat we weer bijna in het centrum stonden. Dus daar weer nagevraagd. Ook nu werden we weer zoveel blokken de ene kan en zoveel blokken de andere kant op gestuurd. Uiteindelijk kwamen we er achter hoor. Deze poppen bestaan echt alleen deze worden pas in december getoond. Ook weer tijdens een feest waarschijnlijk. Leuk zo’n reis boekje die niet volledig is. Maar goed je ziet wel weer wat van de stad.  Natuurlijk mag een stuk geschiedenis van het land niet ontbreken. Daarom hebben we museo de Revolution ook bezocht. Een verwaarloosd oud gebouw die vol hangt met oude foto’s van mannen die goed en fout zijn geweest tijdens de vele revoluties die ze hier hebben meegemaakt. We hadden gids bij ons die alles in goed Engels aan ons uit kon leggen. De dames hebben hun leven nog even gewaagd om, nadat de regen die inmiddels begonnen en weer afgelopen was het golfplaten dak te beklimmen voor het uitzicht en de daarbij natuurlijk behorende foto.

Dag 26 wo 2-10-2019 Rit met prive-chauffeur van Leon naar Pochomil

Om iets over negen vertrokken we naar Pochomil. Een rit in 2 uur. Aangekomen bij hotel Vista Mar troffen we de hekken nog dicht. Wij blijken de enige gasten te zijn. Vista Mar wat in betere tijden een all inclusive resort was heeft hier en daar wat opknapbeurten nodig. Maar goed het is Nicaragua tenslotte. Ons heel eenvoudig soort huisje ligt prachtig met uitzicht over de zee. We hebben een groot balkon met schommelstoelen waar we lekker buiten kunnen zitten. Na eerst te hebben gelunched zijn we in zee gaan zwemmen. Dit was van korte duur van na een stukje de zee in lopen bleek je wel waterschoenen nodig te hebben. Daarom maar even in 1 van de 3 zwembaden gezwommen. We raar hoor zo’n heel resort voor jezelf te hebben. Vervolgens zijn we over het strand richting Pochomil gelopen. Hier heeft de tijd na de revouties waarschijnlijk stil gestaan. Alles is hier op z’n allereenvoudigst. Na nog een stuk verder over het strand gelopen te hebben zijn we weer een stuk terug gelopen om in de buurt van het Hotel naar de zonsondergang te gaan kijken. Helaas waren er wat wolken die in de weg zaten zodat de ondergang wel mooi was maar helaas niet onvergetelijk zoals die in de reisbeschrijving staat. Nadat de zon achter de kimme verdwenen was werden we al lopend gevraagd of we wat zochten op z’n spaans. Het ‘gesprek” kwam al gauw op het woordje eat en mi casa en het kwam er op neer of we in Restaurant Johana wilden komen eten. Avontuurlijk als we zijn hebben we daar ja op gezegd. Vervolgens werden we meegenomen naar de casa Van Johana en konden we kiezen wat we wilden eten. Dat werd kip voor de dames en een lobster voor mij. Zij helemaal blij. We konden kiezen om of aan het strand te gaan eten of voor haar huis. Het werd voor haar huis. Een tafel en stoelen werden aangerukt en voordat we het wisten zaten we op de stoep met een drankje te wachten op ons eten. We hebben het al eerder meegemaakt en nu weer. In eens moeten er veel boodschapjes gedaan worden in de omgeving om het eten wat we besteld hebben klaar te maken. Maar na drie kwartier heb je ook wel wat. 3 borden met liefde klaargemaakt eten. Wij blij dat we lekker gegeten hebben. Hun blij omdat ze weer wat verdiend hebben. Na het eten via het donkere strand onder het licht van de Iphone nog even lekker nageschommeld op ons ruime terras met een wijntje

Dag 27 do 3-10-2019 Pochomil, vrij verblijf aan het strand

 

Dag 28 vr 4-10-2019 Rit met prive-chauffeur van Pochomil naar Managua

 

Dag 29 za 5-10-2019 Prive-transfer naar de luchthaven van Managua, terugvlucht

 

Dag 30 zo 6-10-2019 Aankomst te Schiphol om 12.20 uur

 

Verder Bericht

8 Reacties

  1. digioma 13 februari 2019

    een mooie foto ik hoop dat jullie reis net zo mooi word. ik hoor nog wel.xxx

  2. digioma 11 september 2019

    Hallo Trio. ik heb weer genoten van jullie eerste reis dagen. ik zag jullie al strompelen door de modder. Als het regent bij het zwembad kun je toch gewoon blijven zwemmen je bent toch al nat. Het regent al de hele dag hier. dus je mist niets. Nog een gezellige vakantie met elkaar. knuffel digioma

  3. digioma 17 september 2019

    hallo Trio ik heb weer genoten van het verhaal, leuk dat ik de video`s al had bekeken een mooie aanvulling bij het verhaal.
    ik kan me heel goed voorstellen dat jullie genieten. nog veel goed weer en gezellige dagen. groetjes Digioma

  4. digioma 21 september 2019

    Halo Trio weer een leuk verhaal ik geniet ervan. wat ik zo leuk vind dat ik de foto`s van de kikkers al had gezien. ik begrijp jullie opgewekte stemming nu ook chocolade heeft een opwekkend bestanddeel. daarom kon jullie dag niet meer stuk. Nog veel plezier de verdere dagen. Knuffel.

  5. digioma 23 september 2019

    Goede morgen trio. wat een geweldige reis maken jullie toch.
    vanmorgen voor de 2 de maal de dezelfde video gekregen maar dat is niet erg kon ik nogmaals genieten. Net het laatste verslag gelezen zodat ik nu ook weet hoe aan die mooie beelden komt. ik vroeg me al af wie het hardste zou gillen bij die spin, Karin of Ellen. maar dat hoefde dus niet. Ik zie dat gezicht van de meiden al bij die verkeerde auto, goed dat er geen vent in zat, anders hadden ze kans om ontvoerd te worden, dus Cor let goed op dat je ze niet kwijt raakt. zo saai om alleen verder te moeten. XXXX

  6. digioma 24 september 2019

    goede morgen stoer drietal. net de reportage gezien van de klim en klauter partij. geweldig ik had het nooit niet gedaan hoor.
    op enkele foto`s is het aan de gezichten te zien dat het eng was. Het reis verslag was ook leuk om te lezen. En ik maar denken dat jullie netjes op de paden blijven, maar nee hoor ze hangen tussen de bomen en bergen te bengelen. Hoe moet ik nu rustig slapen????. Ga lekker verder genieten van het avontuur. Ik slaap heus wel hoor. drie knuffels

  7. digioma 1 oktober 2019

    weer een gezellig verhaal, het is ook leuk dat ik de foto`s al gezien heb. Wat een vermoeiende maar prachtige vakantie, ik kan me voorstellen dat jullie genieten. Ook weer een nieuw puzzel woord gevonden in het verslag FLANTANEREN. wie heeft dit verzonnen ??
    Nog gezellige en mooie dagen. Xxxxxx

  8. digioma 4 oktober 2019

    wat is dit weer een heerlijk verhaal. Ik zie helemaal voor me blokje om en nog een paar blokjes om en je staat weer bijna voor het hotel.
    de video`s zijn weer leuk. ik heb ze op de computer staan dan zijn ze nog mooier en duidelijker. ik heb er weer van genoten. ik hoop voor jullie dat de terug reis net zo goed gaat als de hele vakantie. bedankt dat ik mee kon genieten. goed reis. xxxx

Laat een reactie achter

© 2019 COELKA Vakantie blog

Thema door Anders Norén