Rondreis Jordanië 2016

Wat vooraf ging

Mei 2016

In het begin van het jaar zaten we nog plannen te maken en waren er al wat onderzoekjes op het internet gestart om richting de bloemen Riviera in Italië af te reizen waarbij we mogelijk na vele jaren afwezigheid ook weer eens Frankrijk aan zouden doen. Tot dat in Mei naar aanleiding van een stuk in het reisblad Columbus ineens het woord Jordanië op plopte. In koor riepen wij hoe mooi het daar is en dat dit land al een tijdje op menig bucket list stond. Van het één kom het ander, en voor dat we het wisten waren we druk bezig met een onderzoekje naar de haalbaarheid van een vakantie naar Jordanië.  Virtuele reizen werden uitgestippeld onder het genot van de nodige hapjes en drankjes. De gezelligheid en spanning voor deze reis kon niet op.

Resultaat was dat we al gauw offertes gingen opvragen bij reisbureaus. Leuke bijkomstigheid was ook dat we, nadat ik een vraag of iemand een klein reisbureau wist op het forum van www.wereldwijzer.nl, we in contact zijn gekomen met Bianca Abma. Bianca woont al enkele jaren in Jordanië en wil ons graag helpen om een mooie reis te maken. Zij is ook mede eigenaar van  www.wadirumnomads.com .

Een reisbureau is het niet geworden, mede omdat deze vakantie anders heel erg duur zou gaan worden. Om die reden hebben wij dit jaar de stoute schoenen aangetrokken en hebben we de reis van het begin tot het einde helemaal zelf (en met hulp via de mail met Bianca) uitgestippeld en geboekt. Dit koste heel veel werk wat we met heel veel plezier soms tot in de late uurtjes hebben zitten doen. Onze kamer leek wel een kantoor met 3 laptops en een groot scherm. Financieel gezien ook een goede keus geweest omdat we meer dan 50% op deze reis hebben kunnen besparen.

De reis gaat er als volgt uitzien:

ag van tot nachten Plaats Hotel
di 30-aug 1-sep     2 Istanboel Agan hotel
do 1-sep 2-sep     1 Vlucht naar Amman
vr 2-sep 5-sep     3 Jerash Olive branche (zwembad)
ma 5-sep 7-sep     2 Amman Zaman Ya Zaman
wo 7-sep 10-sep     3 Mabada Salome hotel 2*
za 10-sep 12-sep     2 Dana / Feyan Dana guesthouse
ma 12-sep 15-sep     3 Aqaba Bedouin Garden Village
do 15-sep 17-sep     2 Wadi rum Woestijn 2 dagen
za 17-sep 20-sep     3 Petra Petra Pallace (Zwembad)
di 20-sep 23-sep     3 Dode zee Sehatty Resort
vr 23-sep 24-sep     1 Vlucht naar Amsterdam

Eindelijk is het dan zo ver en zit ik het begin van onze blog te typen in het vliegtuig richting Istanboel. Voor het zo ver was hebben we al wel het nodige meegemaakt.

Vrijdag begon de vakantie voor Ellen en mij al. Karin is zo onfortuinlijk dat ze maandag nog wat uurtjes moet werken en dat niet alleen. Ze moet ook nog een rijtest doen met het busje van Reigersdaal. Het werken is gelukt evenals het rijexamentje. Natuurlijk hebben we tussen vrijdag en maandag ook leuke dingen gedaan.

Vrijdag de vakantie ingeluid.

Zaterdag zijn we naar Slootdorp gereden. Nu zal je, je afvragen wat moeten ze nou in Slootdorp. Nou dat zit zo. Kevin en Renske wonen daar en Kevin zit in de organisatie van de midzomerfeesten. Toen we in de winter bij de kerstboom verbranding waren, ook in Slootdorp, zijn wij uitgenodigd om hun dorpsfeest ook eens mee te maken. En van het een komt het ander, en kon het feest beginnen. Renske had al twee kleine tentjes in hun tuin gezet waar we konden overnachten en Toen Marco en Ilona kwamen besloten zij onder de Veranda te gaan slapen. Het was een heel leuke avond met een optreden van de Booming Piano’s als hoofdact. Toen het rond twee uur was afgelopen waren we al aardig aan ons eind hoor. Weer terug bij de tent hebben we nog wat gedronken samen met Mike die ook nog even aan kwam waaien. We hebben heerlijk geslapen en in de ochtend lekker buiten ontbeten.

Inmiddels is het dus al weer Zondag. In de avond hebben wij ons traditionele pre vakantie diner gehouden met alle Kids en aanhang. Dit keer hebben we besloten een BBQ te houden in eigen tuin. Was weer heel gezellig.

Maandag was inpakdag en een stukje werken voor Karin. We waren allemaal rond 16:00 al klaar wat best vlotjes is voor ons doen. Maar daardoor hadden we wel weer tijd over om even rustig een wijntje te doen in het zonnetje. Omdat we al helemaal in de vakantiemodus zitten nu werd er al snel besloten niet zelf te koken en zijn we op het fietsje naar The Rose gefietst waar we heerlijk gegeten hebben.

Nou dat was in vogelvlucht de avonturen vooraf. Vanaf nu gaat het over de eerste dagen Istanboel en vervolgens Jordanië.

De reis

Dinsdag 30-9-16

Daan heeft ons al vroeg naar Schiphol gebracht. De laatste tijd zijn er veel stiptheid acties en controles op Schiphol, en we wilde niet het risico nemen te laat aan te komen. We vliegen met Turkisch Airlines en ik moet zeggen een perfectie maatschappij. Goede bediening en een prima vliegtuig. Alhoewel hij wel rare geluiden produceerde bij het taxiën.

Omdat we moeten overstappen in Istanboel hebben we al vroeg besloten daar een stop-over van te maken. Na alle douane formaliteiten, goedkope rookwaren kopen, stonden onze koffers al klaar naast de band. We hebben besloten een taxi te nemen maar het hotel, wat perfect ging. De taxichauffeur, een wat oudere man wist ons op een knappe manier ons zeer snel door het zeer drukke en chaotische manier door het verkeer te loodsen. Ons hotel, genaamd Agan ligt in een gezellig zijstraatje in de oude wijk van Istanboel vlakbij allerlei bijzondere Moskeeën, waaronder ook de Blauwe Moskee met zijn mooie tuinen. Na het inchecken en ons kamertje bemenst te hebben zijn we lekker gaan gaan wandelen door onze wijk. Op een gegeven moment zijn we beland op een terrasje op het dak van een kroegje waar we prachtig uitzicht hadden op de drukke straat. Na de drankjes weer verder gewandeld en hebben we een restaurant opgezocht. Voordat we gingen zitten moesten we eerst de keuken bekijken met een grote houtgestookte oven waar de gerechten in worden bereid. Omdat dit restaurant vlakbij een moskee ligt mocht er geen alcohol worden geschonken en werd het thee drinken na het eten. Ook lekker hoor. Na het eten nog even een wijntje gedaan op het terrasje bij het hotel waarna we moe maar voldaan ons harde bedjes zijn ingedoken.

Woensdag 31-9-16

Na het ontbijt zijn we allereerst naar de Blauwe Moskee gewandeld. Een bijzonder mooie moskee met daarom heen een prachtige tuin. Na het bewonderen van dat moois zijn we ook de tombes gaan bekijken. Dit zijn verschillende mooie gebouwen waar de graftombes van allerlei Sultans en zijn aanhang staan opgesteld. Na wat hebben rondgewandeld zijn we in het Ayasofya beland. Dit is een indrukwekkend gebouw die nu te bewonderen is als museum. In het verleden de kerk van de heilige wijsheid. Het archeologisch museum hebben we overgeslagen. Wel hebben we daar even een pauze gehouden voor het hek om een sigaretje te roken. Thuis hadden we al gelezen dat er ook iets was onder de gronde wat onder water stond. Hier hebben we wel even naar moeten zoeken maar uiteindelijk hebben we het gevonden. Het Basiliek Cistere, zoals dat heet was zeer indrukwekkend. Hier bevinden zich onder de grond vele zuilen die allen voor een deel onder water staan. Prachtig om te zien. Een paar dagen geleden hebben we nog grapjes gemaakt gemaakt om net als in Volendam te verkleden in de plaatselijke klederdracht en laat dat daar nou ook het geval zijn. Voor dat we het doorhadden zat er een prachtige Sultan en twee nog mooiere Sultanas op een bank pret te hebben. Ze leken heel erg op ons. Wel een leuke fotoreportage aan overgehouden hoor.

Tussendoor hebben we een korte break gehouden op het terras van het hotel om vervolgens op weg te gaan naar een nog mooiere moskee genaamd Leymaniye camii. Deze weg ging door de grand bazaar. Wat nu wonderlijk was is dat ik de meisjes in een record tempo door een bazaar heb zien lopen. Dat maak je niet vaak mee. Eenmaal aangekomen bij de Moskee moesten we even wachten voordat we naar binnen mochten omdat ze aan het bidden waren. Toen we naar binnen mochten bleek het wel waar te zijn wat in de boekjes stond, namelijk dat deze Moskee erg mooi was. Na de Moskee weer terug naar de Grand Bazaar waar we nu in een normaal slenter tempo genoten hebben van alle koopwaar ende standaard opmerkingen van de kooplui. Na nog een drankje onderweg waar we ook weer een Vlog hebben opgenomen zijn we wederom beland op het terras van het hotel waar we heerlijk gegeten hebben.

Na het eten ons eerste Keesje gedaan 2-0-0 voor Ellen

Donderdag 1-9-2016

Het zit er weer bijna op in Istanboel. Na lekker buiten ons ontbijtje te hebben genuttigd zijn we onze spulletjes gaan inpakken. Alle bagage konden we in het hotel achter laten zodat we nog een hele dag kunnen gaan genieten van Istanboel. Onze vlucht gaat namelijk pas midden in de nacht. Bij de receptie hebben we nagevraagd hoe we het beste aan de overkant kunnen komen. Istanboel is namelijk gescheiden door de Bosphorus. De vriendelijke meneer achter de receptie dacht dat wij het Aziatische deel bedoelde en heeft ons uitgelegd welke pont wij moesten nemen. Eenmaal aan de overkant, wat best wel een stukje varen is hebben we door de straatjes aldaar gedoold alleen kwamen we er achter dat het niet de overkant was die wij bedoelde. De meisjes zitten namelijk nog vol met koophormonen en aan deze kant waren niet de winkels die zij bedoelden. Daarom, na wat van de omgeving genoten te hebben, zijn we een andere pont op gaan zoeken die wel naar de juiste locatie ging in deze wel heeeeel erg grote stad.

Na eerst wat in de omgeving gezocht te hebben in de wijk waar de pont ons afgezet had, zijn we beland op een terrasje aan het water waar we onze inwendige mens wat hebben versterk. Via internet zijn we op het spoor gekomen van enkele Mango’s (de kledingzaak to be volgens de dames) die zo’n 5 kilometer verder op lag. Volgens de beschrijving lag dat in de wijk Sisli. We hebben besloten dit met een taxi te gaan doen. De taxichauffeur begreep meteen het adres die we hem lieten zien. En na ons kriskras door de verkeerschaos te hebben geloodst kwamen we aan in de betreffende straat. De chauffeur vroeg ons in vloeiend Turks waar we afgezet wilden worden waarop ik in vloeiend Nederland aangaf dat we een Mango zochten. Tot onze verwondering gaf hij ons weer in vloeiend Turks aan dat we in een andere wijk moesten zijn, namelijk Snisantasi. Mango is dus ook bekend bij de chauffeurs aldaar. Netjes werden we daarop bij een kleine Mango afgezet in een trendy wijk. Hier zijn we ook nog een Mall ingegaan waar de dames helemaal uit hun dak gingen. Zoveel kledingzaken bij elkaar was echt te veel voor ze. Eenmaal alle kledingzaken hormonen te hebben opgebruikt en niets te hebben gekocht zijn we via het Taksim park naar het Taksimplein gelopen. Hier hebben we even gezeten en genoten van de omgeving. Vervolgens zijn we met de taxi terug gegaan naar naar de brug die ons weer naar de wijk bracht waar ons Hotel zich bevindt. Hier hebben we nog een drankje gedronken bij de bar waar we eerder geweest zijn en leuk uitzicht hadden over de drukke straat.

Vervolgens zijn we heerlijk genoten van streetfood bij een tentje waar veel mensen zaten te eten. Onze laatste uurtjes Istanboel hebben we doorgebracht op het terrasje bij het hotel onder het genot van een Keesje. Stand 2-1-0 (E-K-C).

Met de taxi zijn we naar het vliegveld gegaan, waarna het lange wachten weer begonnen was. De vlucht ging om 02:05 en we hadden gehoopt lekker te kunnen slapen wat helaas niet zo erg gelukt is.

 

Vrijdag 2-9-16

De vlucht ging voorspoedig en na alle formaliteiten aan de grens te hebben afgewikkeld kwamen we bij de laatste hobbel. Een scanner waar al onze bagage door heen moest. Niets vermoedend legde we alle bagage op de band. Toen deze er echter uit rolde werden we aangesproken door de beambte aldaar met de vraag; “heeft u drank bij u”? Ja zeiden wij, want we hadden ieder 2 flessen wijn in de bagage ivm met het moeizaam verkrijgen van drank in Jordanië. Helaas mocht dat niet en moesten we drie flessen inleveren. Nou dat deed zeer hoor! We mochten kiezen tussen een heleboel belasting betalen of de flessen inleveren en na het invullen van wat formaliteiten deze weer op kunnen halen als we weer weg gaan uit het land. Het werd dus inleveren. En of we ze nog op gaan halen laten we nog even in het midden.

Het volgende avontuur werd het ophalen van de auto. Gelukkig was de balie al open en konden we meteen alles in orde maken. Nadat de papieren in orde waren zijn we met een medewerker mee gelopen om de auto in ontvangst te nemen. Nou dat werd lachen. Bij de check op schade gingen de dames op zoek naar de knopjes van de ramen. Wat bleek 1 achterraam ging wel open maar niet dicht. Na wat heen en weer gebel tussen de medewerker die bijna geen Engels sprak en elke keer de telefoon aan mij gaf om te vertalen werd besloten een andere auto te halen. Auto 2 kwam na 5 minuten aan en voor de zekerheid ging de medewerker nu zelf de ramen controleren om er vervolgens achter te komen dat hier ook een raam niet werkte. Hij weer weg om vervolgens met auto 3 terug te komen, die wel in orde was. Eindelijk waren we dan in het rijke bezit van een Renault Logan (thuis heten die gewoon Dacia).

Bekaf kwamen we aan bij Hotel Olive Branch in de hoop dat er al kamers klaar waren. Helaas….we waren te vroeg. Daarom hebben we het plan opgevat naar Jerash te rijden om daar de ruïnes te gaan bekijken. Omdat we nog niet ontbeten hadden zijn we op zoek gegaan naar een restaurant. Al lopende over de markt straat werden we continue welkom geheten in Jordanië. Soms werd er zelfs getoeterd naar ons. Het lijkt wel dat wij de bezienswaardigheid zijn ipv dat wij op zoek zijn naar de bezienswaardigheden. Het vinden van een restaurant is ons nog niet bekend in een land die Restaurant niet als zodanig op hun voorpui schrijven maar alleen maar leuke krullen gebruiken in hun taal hebben we toch een plek gevonden. Een enorme zaal met tafels en een uiterst vriendelijke bediening. Na wat overheerlijke kruisingen tussen pizza broodjes of pasteitjes te hebben besteld met koffie stroomde de hele zaal vol, en voor dat we het wisten zaten we tussen een enorme menigte te eten. Gezellig hoor.

Na het eten zijn we naar de ruïnes gegaan die zeer indrukwekkend zijn. Wat wel een nadeel was dat we belaagd werden met mannen die ogenschijnlijk vriendelijk een praatje kwamen maken maar waar je maar moeilijk van af kon komen. In het begin hadden we nog zo iets van wat zijn ze aardig maar tegen de tijd dat we aan het einde waren werden we er toch erg moe van. En we waren al zo moe van de reis ook nog. Wat wel weer leuk was van ze, is dat ze ons bijvoorbeeld lieten horen dat ondanks dat het een ruïne was dat als je op een bepaalde plek stond je stem versterkt werd alsof je door een microfoon sprak. Na de indrukwekkende toer langs de zuilen, een arena, moskee een offerplaats zijn we naar het hotel gereden waar we de sleutel van een pracht kamer met balkon met uitzicht over de stad en de bergen in ontvangst hebben genomen.

Hierna zijn we fluks het zwembad ingedoken om af te koelen, en hebben we lekker op het terras gezeten met een drankje en allerlei lekkere appetizers. Onderwijl zaten we allemaal onze wegtrekkers weg te werken. Op tijd zijn we op ons balkonnetje gaan zitten waarna we na een wijntje heel vroeg onze bedjes in doken. Dat mag ook wel na twee dagen zonder slaap.

Zaterdag 3-9-19

Na het ontbijt zijn we op aanraden van de meneer van de receptie afgereisd naar het noorden van Jordanië. Ons was bekend dat je daar beter niet naar toe kan gaan maar volgens hem was daar niets aan de hand behalve wat checkpoints die je moet passeren. De reis ging via de stad Irbit. Dit schijnt de 2 na grootste stad te zijn hier. Nou dat hebben we geweten. We verzeilden per ongeluk in het centrum en kwamen in een heksenketel van verkeer terecht wat meer stil staat dan rijdt. En als het rijdt dan gelden er geen verkeersregels behalve die van de recht van de sterkste of ook de galantie van de bestuurder waar je langs of voorbij wil. Maar al snel leert men en ik ook. Toeteren doet wonderen omdat iedereen dat doet hier. Wat wel opvalt is dat ondanks dat er weinig aan regels gehouden word het er best fatsoenlijk wordt gereden en gereageerd. Je moet allen niet raar opkijken als er plotseling iemand voor je stopt en zijn auto verlaat op plekken waarvan wij denken dat dat niet hoort. Ze doen maar wat hierzo. Afin, na een uurtje dolen door het centrum kwam Ellen op het slimme idee om onze tom tom te gebruiken. In Nederland heb ik de app Here op de telefoon gezet die met offline kaarten werkt zodat je zonder data verbruik toch navigatie heb. Deze app werkt super. Binnen de kortste keren waren we het centrum uit richting het noorden. In Umm Quas konden we een Romeinse ruïne bekijken. Toen we daar aan kwamen werden we meteen weer belaagd door een gids die ons wel rond wilde leiden. Hem hebben we meteen afgewimpeld. De ruïne hebben we niet bekeken maar we hebben wel even wat chips gegeten en wat gedronken. Daarna op naar de vallei. Al snel kwamen wij bij het eerste checkpoint terecht. De soldaten die ons aanhielden spraken geen woord Engels behalve wat Nederlandse voetbalnamen. Onze paspoorten konden ze amper lezen omdat ze ons schrift niet herkennen, net zoals wij die van hun. Even kregen we het idee dat we onze paspoorten niet terug zouden krijgen maar nadat we wat namen van Nederlandse voetballers hadden uitgewisseld mochten we toch door. Het uitzicht wat we toen hadden was geweldig. Je rijdt dan door de Jordaanse vallei die echt prachtig is. De weg was op sommige plekken behoorlijk steil maar goed te rijden. Na een kwartiertje kwamen we al aardig richting de grens van Sirie, en dus ook weer een checkpoint. Deze soldaten deden al wat moeilijker en verstonden ons Engels echt niet. Onze paspoorten werden weer ingenomen en er werd druk gecommuniceerd via portofoons over onze paspoorten. Op een gegeven moment ging 1 van de soldaten zich omkleden met kogelvrij vest en een helm op om vervolgens te duiden om onze kofferbak te openen. Nou daar stond hij dan in vol ordonaat te kijken naar onze lege kofferbak en dashboardkastje. Na verloop van tijd kwam er nog een andere soldaat bij en die gaf aan dat we weer door konden. Wederom konden we weer genieten van de prachtig omgeving totdat we weer bij een paar gammele slagbomen kwamen waar op een gegeven moment een soldaat te voorschijn kwam die aangaf dat we niet door mochten. Toen we later op de kaart keken bleek dat we al bijna in Sirie zaten.

De reis ging vervolgens naar Pella en nog 3 checkpoints die geen problemen gaven. In Pella zijn opgravingen te bewonderen en een oude kerk. Helaas was dit niet zo bijzonder en zijn we al snel weer vertrokken met het plan weer af te reizen naar ons hotel. Onderweg kwamen we borden tegen richting gaven naar de Olive Jesus Cave en een oude kerk waarover we ook al iets hadden gelezen. Wij er op af dus. Via wat redelijk onbegaanbare weggetjes hadden we bijna de moed opgegeven. Tijdens een korte stop om even een rokertje te doen kwam er een man naar ons toe die vreselijk zijn best deed om op z’n Engels ons te wijzen waar de kerk was en waar zich de grot bevond. Na een kort stukje rijden kwamen we bij het vergane kerkje aan. Een klomp stenen waaruit nog wel uit op te maken was dat het ooit een kerk was geweest met de bijzonderheid dat er nog gewoon oude mozaïeken vloeren onder het zand verstopt lag. Heel bijzonder om te zien. Hierna zijn we naar de grot gegaan. Toen we de buitenkant aan het bekijken waren van de grot kwam er een man naar ons toe die ons ook de binnenkant van het grotje liet zien en met een enorm dialect in het Engels verteld heeft hoe in het verleden olijven werden geperst in de grot. Wat helemaal bijzonder was, is dat Jezus nadat hij uit Palestina kwam in die zelfde grot 14 dagen heeft gevast. Wij hebben dus nu in de zelfde grot gestaan waar ook Jezus was. Onze gids was blijkbaar moslim want hij noemde Jezus de hele tijd Mister Jezus tijdens zijn uitleg.

Na deze indrukwekkende rondleiding zijn we naar ons hotel afgereisd waar we op een winderig terras gegeten hebben. Na nog even op het balkon te hebben gezeten weer vroeg onze bedjes in gedoken.

Zondag 4-9-16

Na een lange nachtrust, en na het Jordaanse ontbijt zijn we richting Ajloun gegaan. De omgeving van Ajloun staat bekend als zijnde de groenste streek van Jordanië en je kan er zogenaamde boswandelingen maken.

Daar aangekomen ziet het er inderdaad groen en mooi uit. Bij de receptie van het park konden wij kaarten kopen voor een wandeling van 2 kilometer door het beboste gebied. Maar het kaartje koste ons bij elkaar 30 euro dus die hebben we maar overgeslagen. Wel mochten we van die mevrouw even 5 minuten gratis van de omgeving genieten op het uitzichtpunt aldaar.

Terug richting Ajloun zijn we nog even in het Biscuit house binnen gelopen waar we een bakkerij van Jordanese koekjes hebben bekeken. Een goed Engels sprekende dame heeft ons allerlei koekjes laten proeven waarvan we er ook enkele hebben gekocht. Omdat er naast ook een soaphouse was zijn we met haar daar ook even gaan kijken en heeft ze ons laten zien hoe ze daar van olijfolie en een, volgens haar geheim recept zeep maken met toevoeging van allerlei kruiden die weer goed zijn voor de huid. De meisjes zagen zich al helemaal met een strak huidje lopen dus in de winkel die er naast lag werd meteen de zeep ingeslagen. Ik ben zo benieuwd hoe ze er straks uit gaan zien.

In Ajloun zijn we naar het kasteel gegaan. Daar hebben de kaartjes gekocht en koffie gedronken om vervolgens naar boven te rijden waar de ingang is van het kasteel. Het kasteel die voor een deel er nog redelijk goed bijstaat was interessant om te zien. En hier hebben een ruim uur heerlijk doorheen gedoold. Dit keer eens zonder opdringerige gidsen. Bij de uitgang werden we door een Boudein uitgenodigd een koffie met Kardemon te komen drinken. Deze koffie werd op authentieke wijze bereid in een prachtige ketel waarin een pijp zat waar een klein vuurtje gestookt werd om de koffie heet te houden. Heel bijzonder om te zien.

Na het kasteel was het plan naar het hotel te gaan om nog een zwembadje te pakken. Maar eenmaal onderweg besloten we eerst nog even Ajloun in te gaan. Eerst hebben we in de hoofdstraat water en noten gekocht en konden we daar redelijk ongestoord rondlopen. Maar toen we eenmaal ook een markt ontdekten waar we overheen wilde lopen werden we meteen weer een bezienswaardigheid. Overal om je heen hoor je welkom in Jordanië, willen ze op de foto met je. Het lijkt wel of hier nooit Europeanen op vakantie komen. Enerzijds is het wel leuk maar anderzijds wil ook wel even gewoon over een markt lopen. Vooral de meisjes worden erg aangestaard terwijl ze zich gezien hun kleding toch aardig aangepast hadden naar de zedelijke gewoontes hier. We zijn benieuwd of dit het hele land zo blijft.

Na de markt hebben we op straat een pasteitjes gekocht die we even verderop met een vruchten cocktail op een terrasje hebben op gesmikkeld. Hierna terug naar het hotel waar we nog even van het zwembad en de zon genoten hebben. De avond hebben we op het terras gegeten. De kok had er waarschijnlijk vandaag niet zo’n zin in want het was lang zo lekker niet als de vorige keer. Daarna nog lang op ons balkonnetje gezeten onder het genot van een wijntje.

Maandag 5-9-16

Vandaag gaat de reis verder naar Amman. Alle reis beschrijvingen geven aan dat het rijden in Amman een uitdaging op zich is. Nou dat klopt. Het is of als je een heksenketel in rij. Het was dan ook een hele uitdaging om naar het hotel te komen. Na 3 keer door de straat gemanoeuvreerd te hebben, zijn we gestopt en werden we gelukkig geholpen door een man die ons enigszins de richting en plaats wist aan te geven. Op de plaats van bestemming zijn de meisjes lopend op zoek gegaan en hebben zowaar het hotel gevonden. Deze hadden we zeker niet gevonden als we er langsgereden zouden zijn. Maar door ons teamwork en de rust die we wisten te behouden hebben we weer een perfect stekkie gevonden midden tussen alle bezienswaardigheden die deze stad te bieden heeft. Na het inchecken zijn we nog een stukje door de omgeving gaan flantaneren om vervolgens op het dak van een restaurant Pizza Roma café te belanden waar we onder genot van een drankje en hapje (mezze) even genoten hebben van de omgeving. Dat terwijl er schilpadden in je teen bijten en konijntjes los op het terras liepen. Ze hadden er wel vermeld dat deze konijnen niet op gegeten worden.

Vervolgens zijn we door gegaan met flantaneren en hebben nog een thee gedronken in een café annex theehuis. Omdat we geen geschikt restaurant in de buurt konden vinden zijn we weer beland tussen de schildpadden en konijnen waar we een heerlijke tajine hebben verorberd. Althans de inhoud daarvan natuurlijk. Eenmaal terug in ons hotel hebben we nog een wijntje gedronken op het balkon om daarna vervolgens moe en voldaan ons bedje in te duiken.

Dinsdag 6-9-16

Na het ontbijt zijn we eerst de klim aangegaan naar de Citadel. Achteraf bleek dat wij een illegale weg hier naar toe hebben genomen. Over trappen en een vergaan pad naar boven zijn we daar aangekomen. Het was daar fantastisch. Prachtige oud vergane gebouwen en pilaren die er nog stonden zonder er een overdreven toeristische attractie van te maken. Via de officiële in en uitgang hebben wij de citadel weer verlaten. Op naar volgende uitdaging. Dit is de Arena een geheel gerestaureerd oude arena midden in de oude stad die we voor een deel hebben beklommen. Het was daar wel erg stijl voor ons. Ook hebben we nog het folkloristisch museum en het Traditioneel museum bezocht. Op onze ontdekkingstocht naar een restaurant voor de avond kwamen boven de Arena niet bij een restaurant maar bij een café. Hier hebben we genoten van een heerlijke cocktail. Uiteraard zonder alcohol maar wel met heerlijke vruchten.

Omdat we nog niet klaar waren met de uitdagingen zijn we naar de moskee van King Abdulla gegaan. Hier werden we echter weer uitgezet omdat onze broeken te kort waren. Ondanks dat een man ons juist begon uit te leggen wat er nu precies gebeurde tijdens het gebed en ons uit wilde leggen hoe de Moskee er uit ziet. Als laatste stond nog het fontein op het programma. Na een flinke wandeling kwamen we tot ontdekking dat het fontein er nog wel was alleen dat deze het niet meer deed. Na even uitgeblazen te hebben op een bankje onder een groene boom zijn we vervolgens naar Zorba (een Orientaals café) gelopen. Zorba was een tip van de man in het hotel. Gelukkig had hij ook het woord Zorba in het Arabisch op geschreven anders hadden wij het na diverse keren navragen nooit gevonden. Zorba zag wat vergaan uit maar ze hadden wel een drankje en wederom een Mezze voor ons. Na Zorba zijn we weer gaan lopen om te gaan kijken naar de Kings bridge. Onderweg hebben we nog een lot gekocht van de Jordaanse loterij. Als het goed dan zijn we 60000 JOD rijker op 10 september. Tenminste als we er achter kunnen komen hoe we dat op zijn Arabisch kunnen vertalen. Bij de Kings bridge was de Amman fasion week waar we nog even overheen gelopen zijn.

Bij gebrek aan restaurant maar weer naar Pizza Roma gegaan waar de meisjes een traditionele Masaf hebben gegeten. Kip met veel te veel rijst en gefermenteerde yoghurt. Na het eten terug naar het hotel om vervolgens een illegaal wijntje op het balkon van het hotel te drinken met uitzicht op de Arena. Het bleek namelijk dat je geen wijn mag nuttigen in het hotel. Tenzij op kamertje.

Woensdag 7-9-16

Ontbijt weer lekker buiten gedaan. We hebben de hotel meneer nog even geholpen met onze reserveringsgegevens omdat hij die nergens kan vinden. Gelukkig geloofde hij ons wel zodat we geen problemen hadden.

De meisjes waren nog steeds zeer verbolgen dat de douanier de 3 flessen wijn hadden afgepakt. Omdat Madaba, onze volgende bestemming, op de route langs het vliegveld ligt hebben we besloten om de flessen terug te halen en de meiden zouden bij de douane net doen alsof we vandaag weer uit Jordanië zouden vertrekken. Nou die douaniers zijn ook niet gek natuurlijk. Karin moest met een beambte mee en Ellen moest achter blijven. Na ongeveer 20 minuten kwam Karin weer beteuterd terug. Het was niet gelukt en ze zijn niet in de smoes getrapt dat we weer zouden vertrekken. We hebben besloten dat ze de wijn nu zelf mogen houden. Dat is best jammer omdat de wijn hier gemiddeld 15 euries kost. De reis naar Madaba ging voorspoedig

Hotel is goed. Wilde graag een balkon op ons kamertje en dat werd geregeld. Met sjouwwerk van een bed uit een andere kamer hadden wij een grote kamer met balkon. Op het terras hebben we eerst een drankje gedaan. Karin is tukkie gaan doen omdat ze slecht had geslapen in Amman, en Ellen en ik zijn aan deze blog gegaan en hebben zitten fantaseren dat ze de tuin, die hier een woesternij is wel een tot een mooi zwembad hadden kunnen maken.

Na Karin wakker te hebben gemaakt zijn we de stad ingegaan. We zijn bij de John de Babtist kerk de kelders gaan bewonderen en hebben de klokkentoren beklommen. Helemaal in de mood van oude zaken bekijken zijn we ook nog naar het Burned Palace gegaan waar nog de oude mosaik vloeren voor een deel liggen. Ze zijn hier in de streek helemaal in to the mosaik. We zitten er aan te denken hier een ministek zaakje te gaan beginnen. Ons eerste souvenirtje hebben we ook gescoord. Je raad het al…..Mosaik!

Vervolgens hebben we heerlijk gegeten tegenover de st George (grieks orthodox) daar hangt de grootste map van the holy land van Byzantijnse mosaik. Helaas was deze al dicht maar daar gaan we later wel heen. Het eten was lekker en de bediening weer als van ouds zeer gedienstig en willen zoals altijd weer weten waar je vandaan komt.

Weer op ons kamertje hebben we op het balkon nog een wijntje gedronken.

Donderdag 8-9-16

Vandaag staat op het programma om naar mount Nebo te gaan. De berg waar Mozes met zijn volgelingen het beloofde land heeft aangewezen. Ik hoop voor hun dat het toen ook niet zo heiig was anders hadden zij, net als wij ook niet veel gezien. Wel een bijzonder moment om daar te staan. Na daar wat rond te hebben gelopen zijn we naar de Dode zee gereden waar we hebben geluncht. We hebben daar verder niets gedaan omdat we hier toch nog naar terug gaan. Rijden door de omgeving daar is heel bijzonder. Het is daar zo groots en overweldigend. Prachtige rotspartijen, grootse vlaktes. Te mooi om te omschrijven en ook mooi om mee te maken omdat we, ondanks dat we al veel gezien hebben dit soort landschappen nog niet meegemaakt hebben.

In deze omgeving liggen ook de hot springs van Ma-in. Dit zijn bronnen waar heet water als een waterval uit de bergen komt. Eenmaal daar aangekomen was het al 16:00 uur en gezien de entree die je daar moest betalen hebben we er maar van afgezien en tegen de portier daar gezegd dat we morgen wel terug komen. Als je daar aan komt rijden is ook wel bijzonder. Zo rij je in een dorre vlakte en zo zie je ineens heel veel groen en enkele watervallen zo maar uit de bergen komen.

Terug bij het hotel hebben we nog even zogenaamd gezwommen in het door ons verzonnen zwembad onder het genot van een drankje. Als tip van de receptie kregen we een restaurant op 100 meter naar rechts. Dit Libanese restaurant heeft helaas niet aan onze verwachtingen voldaan en hebben wij onze eerste teleurstelling in een restaurant te pakken. Dit terwijl Libanese restaurants hoog in aanzien staan in dit land.

Na het eten hebben we nog even heerlijk op het balkonnetje gezeten en onze voetjes en nekjes gemasseerd na deze indrukwekkende dag.

Vrijdag 9-9-16

Na de lunch zijn we nog even naar de st George kerk gelopen die Karin nog graag even wilde zien. Dit is inderdaad een indrukwekkende kerk vol met beschilderingen en zoals hier overal in de omgeving vol met Mosaiken. Ook is hier de landkaart te zien van Mosaik die al eeuwen oud is. Het wonderlijk om te zien wat ze in die tijd al konden maken zonder allerlei technische hulpmiddelen die wij nu hebben.

Vervolgens zijn we met de auto naar de bronnen in Ma In hotspring gereden. Daar aangekomen werden we door de portier herkend en hij bood ons meteen 5 euro korting aan per persoon. Dat was mooi meegenomen.

De hete watervallen zijn zijn niet alleen erg indrukwekkend maar ook erg heet. Boven de waterval bevind zich een grotje met prachtige kleuren die veroorzaakt worden door het zwavelhoudende water. De watervallen zijn ook erg populair bij de Jordaniërs. Zijn gaan hier graag heen met hun gezinnen waarbij de vrouwen zich met jurken, hoofddoekjes of geheel in Boerka zich ook gaan baden in het hete water. Het was dan ook niet verwonderlijk dat we één van de vrouwen flauw zagen vallen bij de waterval want je wilt echt niet gekleed onder die hete natuurlijke douche staan.

Opzoek naar een schaduwplekje kwamen de meisjes bij een Saoudisch gezin terecht waar ze meteen werden uitgenodigd om koffie en Jus d Orange te komen drinken. Toen ik later bijvoegde kreeg ik ook meteen drinken aangeboden. Deze mensen blijven zich gastvrij opstellen waar ze ook zijn.

Na de bronnen hebben we nog even chick gegeten en gedronken in een duur Resort daar. We weren helemaal blij toen we bruin brood op de lunchkaart zagen staan. Want dat dat missen we wel heel erg. Helaas bleek bruinbrood daar een Ciabatta te zijn. Maar goed het was erg lekker, dat wel.

Er was daar ook een zwembad met Hotspring water. Op de vraag of we daar ook mochten zwemmen kregen we te horen dat dat wel kon maar dat dit 45 euro koste. Dan zat er wel een lunch bij in. Nou dat hebben we dus maar overgeslagen.

De cocktail waren daar ook wel bijzonder. De meisjes hebben daar aan een komkommer Mojito gezeten die waarachtig nog lekker was ook.

Na de bronnen zijn we weer terug gegaan naar het hotel.

Aan de overkant hebben we wijn gekocht en zijn lekker neergestreken aan ons virtuele zwembad. Hier werden ook nog eens verwend door de eigenaar met allerlei lekkere hapjes omdat zijn kind die middag gedoopt werd en de hele familie daar kwam eten en drinken.

Keesje gedaan 4-1-1 EKC

Zaterdag 10-9-16

De ochtend bestond weer uit een Jordaanse ontbijt. Je moet je hierbij voorstellen dat je eigenlijk altijd het zelfde krijgt. Pitta brood, die nu wel een beetje begint te vervelen. Humus een prutje van kikkererwten een eitje en zure Yoghurt. Smeerkaas ala La Vach qui rit (je weet wel die lachende koe). Komkommer, tomaten en paprika. Voor de zoet liefhebbers is er nog jam. Maar Jam met Pitta is niet de ideale combinatie hoor. We beginnen al aardig naar een bruine volkoren boterham te verlangen.

Na het uitchecken ging de rit naar Dana. Deze route wilde we graag rijden over de King Highway. Daar was onze routeplanner het niet mee eens. Eenmaal weer dicht bij het vliegveld aangekomen te zijn (je kan namelijk moeilijk keren op de snelweg hier) hebben we maar besloten de de route planner anders in te stellen met een beter resultaat. De route over de King Highway is indrukwekkend. Het is een mooie route met veel uitzichtpunten. Op één van deze uitzichtpunten, hoog op een berg hebben we een heerlijke Jordaanse lunch genomen. Kip met rijst, en natuur Pitta.

Wat ook wel bijzonder is in Jordanië, is dat ze helemaal gek zijn op verkeersdrempels. Deze variëren van enkele centimeters tot aan mini heuvels. Op de meest vreemde plekken kom je ze tegen en het gebeurd dan ook ettelijke malen dat ik vol in de remmen moet of dat de meisjes ineens brullen…HOBBEL…als ik hem even niet ziet. Eenmaal aangekomen bij Dana moet je afdalen naar een heel oud dorpje waar enkele kleine hotelletjes liggen en waar de plaatselijk bevolking druk bezig is dit dorp in de oude staat weer bewoonbaar te maken. Wij dachten dat we in het Dana Guesthouse zouden logeren maar daar dacht de receptionist anders over. We stonden niet op zijn lijst. Dat klopte ook want een nadere bestudering van onze voucher bleek dat we in Dana hotel moesten zijn. Volgens de aloude traditie hier hebben we eerst daar een aangeboden kopje thee gedronken met veel suiker, om vervolgens een een paar honderd meter verderop in het juiste hotel in te checken. De zon begon al onder te gaan en we werden eerst op het terrasje neergeplant om onder het zoveelste bakje zeer zoete theewater te genieten van de prachtige zonsondergang in de bergen.

Onze kamer die aan de overkant van de straat ligt is eenvoudig maar past geheel in de omgeving hier. Nadeel is wel dat het wat enig klimwerk vergt om van de receptie naar ons kamertje te komen. Al snel bleek dat we geen koud water hadden en dat de WC niet doorspoelde. Dus weer enig klim en daal werk naar de receptie om dit te melden. Dit is later op de avond nog verholpen door de aardige receptionist. We hadden aangegeven dat we het diner bij het hotel wilden doen. Dit was volgens hun een buffet. Nou dat was lachen. Eenmaal om 20:00 konden we aanvangen bij een eenvoudig buffet en aanschuiven aan de lange tafels. We kregen hierbij allemaal het gevoel dat we weer op zomerkamp waren.

Na het eten hebben we nog een Keesje gedaan bij het buitenlicht die we maar uit de buitenlamp van een ander huisje hadden gehaald, en enkele meegebrachte kaarsjes. Als tafel diende een oude kappotte stoel met die met een deken en wat stenen perfect zijn werk heeft gedaan als tafel.

Uitslag 5-1-2 EKC

Zondag 11-9-16

De ochtend begon met een frisse douche omdat het warme water het niet doet. Uiterst fris zijn we daarna onze klim begonnen naar het ontbijt. Deze was wederom traditioneel en de pita begin onze neusgaten uit te komen.

Er is voldoende te doen in deze prachtige omgeving. Helaas bleken dat voornamelijk trekkings te zijn van vele kilometers, en daar hadden we nou net geen zin in. Zeker niet bij een temperatuur van 35+ graden. Daarom het plan opgevat naar Ash Shawbak te rijden om een oud kasteel te gaan bekijken. Omdat de pot bijna leeg was moest er eerst gepind worden. In Ash Shawbak zagen we een pin en de meisjes zouden even gaan pinnen en ik bij de auto wachten. Nou dat wachten duurde lang. Omdat de eerste pin ons bankpasje niet lekker vond gingen de meisjes opzoek naar andere pinapparaten. Ellen had mij nog een sms gestuurd dat het even zou duren maar dat smsje moet nog aankomen. Waar de telefoonbedrijven wel goed in zijn is dat we elke dag wel enkele malen allerlei welkoms smsjes krijgen van allerlei verschillende providers. We reageren al amper meer op al dat geping uit onze Iphones. Gelukkig verschenen ze na een half uurtje en na een telefoontje dat ze er aankwamen. Resultaat. Veel gelopen en geen geld. Omdat we wel geld nodig hebben zijn we doorgereden naar Petra. Wat later bleek Wadi Musa te heten. Petra is namelijk de attractie daar. Het was wel weer een mooi route, met bergen, zandvlaktes, en rotspartijen. We kwamen zelfs nog loslopende dromedarissen tegen.

In Wadi Musa is het eindelijk gelukt een pin apparaat te vinden die onze pasjes wel accepteerde, en zijn we daarna gaan lunchen in een restaurantje op een drukke rotonde. Wat een druktemakers daar. Veel getoeter en verkeer wat kriskras door elkaar ging. Zelfs de politie ging zich er uiteindelijk mee bemoeien nadat ze zelf 10 minuten vast hadden gezeten in het verkeer. Hier regelen ze dat dan door hun sirene even aan te zetten en allerlei Arabisch door een megafoon te roepen. De ober op het terras gaf als tip aan de meisjes om eens Mansaf te proberen. Een traditioneel gerecht. Later heeft hij ze zelfs geleerd hoe je dat moet eten. Zonder mes en vork maar met een soort pita pannenkoekjes.

Omdat we hier toch waren hebben we nog wat gewandeld, lees klimmen, in Wadi Musa om de omgeving te bekijken. Hierna zijn we weer terug gereden naar het kasteel in Ash Shawbak. Om bij dat kasteel te komen moest er weer een stevige klim gemaakt worden. Omdat ik wat stond te kreunen bij de entree gaf de man daar aan dat ik een Bad man was wat ik maar snel heb veranderd in Batman. Dat vond hij erg leuk. Het kasteel is een mooie ruïne met onderaardse gangen en mooi om door heen te lopen omdat het nog helemaal in de oude staat is.

Na dit avontuur terug naar ons huisje in Dana. Grappig hoor daar. Door het dorpje lopen gewoon ezels, paarden en geiten. Lijkt net of je in Ponniepark Slagharen vertoef. Maar dan wat primitiever. Op ons platje voor het huisje hebben we nog wat zitten fantaseren over koude wijntjes en bier uit de koelkast die we niet hadden om vervolgens maar een lauw rood wijntje open te trekken. Alcohol is in dit hele islamitische dorp uit den boze en dus niet te koop. Gelukkig hadden we nog wat flessen uit Madaba meegenomen. Zolang je een drankje ongemerkt drinkt is er hier niets aan de hand.

Vanavond besloten om in het hotel naast ons te gaan eten, het Dana Tower Hotel. Dat was een zeer goede keus. De koks bestonden daar uit dames uit Azie en die hebben heerlijk gekookt. We hebben heerlijk gesmuld van een zeer uitgebreid buffet. De avond hebben we afgesloten met een drankje op ons platje die we inmiddels hebben omgedoopt tot pation

Maandag 12-9-16

De reis naar Akaba ging voorspoedig. Hotel ligt aan south beach en 11 km van het centrum. Ingecheck en de wens voor een zwembad is in vervulling gegaan. Alleen bier en wijn niet. Is daar niet toegestaan. Daarom maar direct naar Akaba gereden en hebben daar wijn en bier gekocht. Op dakterras waar drinken is toegestaan hebben we een hamburger geluncht met ons zelf meegenomen drankje. Daarna zijn we lekker gaan zwemmen, lezen luieren en hebben nog een stiekem wijntje gedaan op het terrasje voor ons kamertje. De kamers van het hotel zijn namelijk die over het hele terrein verspreid.

Na het eten, een heerlijke lamsbout van de BBQ, zijn we over het strand gaan wandelen. Heel was daar heel erg druk. De avonden trekken de Jordanezen en Saoudies massaal naar het strand. Vooral nu omdat ze vakantie hebben. Het is namelijke voor hun de tweede kerstmis. De eerste is na de Ramadan. Ook zijn daar veel mensen, die daar net als in Egmond aan het strand staan. Niet in een huisje maar in een tent. Onderweg werden we uitgenodigd bij een heel groot gezin om koffie te komen drinken bij hun tent. We hebben daar dikke pret gehad. We moesten allemaal met elkaar op de foto. De gastheer mocht net als ik op een stoel zitten en de rest zat op het muurtje of op een kleedje in het zand. Met veel handen en voeten gebaren hebben wat kleine informaties uitgewisseld, als namen, hoeveel kinderen we hebben, en hoe oud we zijn. Was wel een leuke ervaring zo met deze mensen op het strand.

Na wederom een stiekem wijntje lekker gaan slapen

Dinsdag 13-9-16

In de ochtend lekker geluierd aan het zwembad om vervolgens Akaba te gaan verkennen. Wij hebben altijd in gedachten gehad dat Akaba een grote internationale stad was. Nou dat bleek tegen te vallen. We waren in de kortste keren al door het oude centrum met winkeltjes en kraampjes heen geslenterd. De Mall die we inmiddels gevonden hadden viel ook tegen. Het leek daar wel een uitdragerij waarbij je continue achtervolgd werd door glimlachende verkoopsters. Nu waren de meisjes erg teleurgesteld, en dat gaven ze me ook te kennen tijdens de lunch op een terrasje. Ik had ze namelijk weer een Mango beloofd omdat ik eerder gezien had op de routeplanner dat er eentje in de buurt zat. Dus wederom op de routeplanner “Mango” ingetypt. (wonderlijk hoor dat dat soort zaken gewoon in een route planner staan). Nu blijkt er inderdaad een Mango te zijn op 6 km afstand. Laar dat nou net in Eilat liggen. En blijk Eilat nou net in Israël liggen. Dus werd het plan gesmeed om morgen maar een bezoekje te gaan brengen aan Israël. Na nog wat slenteren weer even de plaatselijke liqor store beroofd en daarna weer naar ons stekkie aan de zuidkust, waar we onder het genot van een soepje en nootjes van een aardige meneer uit Jordanië nog de avond hebben doorgebracht op ons zwoele patio, zoals we ons stekkie maar genoemd hebben.

Woensdag 14-9-16

Ons snode plan om Israël te gaan bezoeken hebben we voortvarend opgepakt. Eenmaal bij de grens aangekomen mocht de huurauto niet het land uit. Dat hadden we kunnen weten. Maar goed dan maar weer terug naar de stad waar we de auto tegenover het Movenpick Hotel hebben geparkeerd om vervolgens een taxi te nemen tot aan de grens. Deze aardige meneer gaf ons nog wel aan in gebrekkig Engels dat je mogelijk een nacht zou moeten overblijven in Israël voordat je weer naar Jordanië terug moest. Nou dat ging spannend worden dus. Eenmaal bij de grens kom je bij een groot hek. Vervolgens via allerlei loketten en ernstig kijkende mannen kwamen we aan in niemandsland. Voor die tijd hebben we wel al nagevraagd of we inderdaad wel de zelfde dag terug konden gaan. Hij dacht van wel maar raadde ons aan dit in Israël ook nog even na te vragen. Ook kregen we de zeer nuttige informatie dat de grens wel om 20:00 dicht zou gaan. Best handig want daar zouden wij echt geen rekening mee gehouden hebben vooral omdat het volgens de boekjes om twaalf uur zou zijn. We zijn door het stukje niemandsland heen gelopen en vervolgens weer langs allemaal mannen, en nu ook vrouwen die allemaal onze paspoorten wilden zien, er serieus naar gingen kijken en vervolgens aan te geven dat we door konden lopen. Nog een laatste check gedaan of we deze zelfde dag weer terug mochten, wat gelukkig wel het geval was.

Ze hebben daar wel goede service aan de grens en bestellen helemaal een taxi voor je die je naar het centrum brengt. Ook deze taxichauffeur wist precies waar de Mango te vinden is. Er blijken er zelfs twee te zijn tegenwoordig. Hij heeft ons precies uitgelegd waar de tweede zich bevond en heeft ons netjes bij de eerste afgezet. Eerst hebben we even heerlijk geluncht aan het strand en de sfeer van Israël op ons af laten komen, en die is totaal het omgekeerde van wat we aan de overkant meemaken. Hier kan gewoon alles weer. Vrouwen in bikini of in korte rokjes. Bijna geen Boerka te zien en er is bijna geen verschil met wat wij meemaken in Europa. Na Mango 1 naar Mango 2. Deze bevond zich in een gigantische ijshal met nog veel meer kleding en andere zaken. Ik heb de meisjes daar losgelaten en ben maar op een terrasje gaan zitten om te proberen de Vlog op het internet te zetten wat helaas niet gelukt was. Daarna weer wat gedronken op het strand en weer met taxi naar de grens. Om Israël uit te komen wel eerst 25 euro betalen als verrassing

Land uit ging makkelijk. Jordanië in ook wel maar gelukkig hadden we de Jordan pas bij ons anders hadden we weer een visum moeten kopen. Taxi naar de auto genomen. Langs supermarktje voor wat kaasjes en toastjes om vervolgens die op te peuzelen om onze patio met een wederom een illegaal drankje. Ook hebben we daar onze eerste Shisha (waterpijp gerookt). Wat wel wat gehoest teweeg bracht. De zoon van de aardige Jordanese meneer kwam nog bij ons vragen of wij wisten waar hij zijn studie in Nederland kon afmaken en we hebben hem hierbij wat op weg geholpen. Zijn vader kwam nog vragen of wij wat te eten wilde hebben uit de stad maar dat hebben we geweigerd. Gelukkig maar want de man is uren weggebleven en kwam pas terug net voordat wij naar bed gingen.

De Vlog, en andere berichten hebben we deze avond niet op het internet kunnen zetten omdat, zoals ze daar zeiden het veel te druk was in en om de stad, waardoor het internet volledig in elkaar klapte.

Donderdag 15-9-16

Ze waren zo lief om voor ons een ontbijtje te maken om 6:00 in de ochtend zodat we op tijd konden vertrekken naar Wadi Rum waar ons woestijn avontuur zou gaan beginnen. Volgens de beschrijving moesten wij de auto op de parkeerplaats neerzetten en Bianca bellen zodat we opgehaald konden worden bij het naast gelegen resthouse. Bij het resthouse hebben we koffie gedronken samen met Fawal van Wadi Rum Nomads, in afwachting van onze bestelde kamelen. Toen de koffie op was, de kamelen gearriveerd en onze bagage voor de komende 3 dagen in de Jeep kon het avontuur beginnen. Het eerste stuk hebben we op een kameel afgelegd. Een erg hobbelige rit op zo’n beest. Pas aan het einde van de twee uur ga je wat meer ontspannen zitten en voelt het beter. Behalve dan bij Karin die op een nogal ruw soort zadel zat en wat ontvelt de rit beëindigde. Tijdens de kamelen rit hebben we nog een pauze gehad bij een waterbron waar de meisjes nog een poging hebben gedaan naar de oorsprong van de bron te klimmen. In de Bedouine tent hebben we nog sjaals gekocht en deze op ons hoofd gedrapeerd zoals alle mensen hier doen. Dit lijkt een warm gedoe maar het zit eigenlijk best wel lekker als je door de brandende zon heen gaat. Aan het einde van de leuke tocht stond Attallah, onze gids/begeleider ons met de Jeep op te wachten om ons dieper de woestijn in te brengen. Wij hebben altijd gedacht dat dit alleen maar zand is maar de meeste plekken in deze streek groeien er kleine dorre struikjes waardoor het allemaal wat groener lijkt. Maar wat we zien is met geen pen te beschrijven zo mooi. Elke berg lijkt wel een verhaal te vertellen met zijn structuren. En vanuit verschillende hoeken of zonsinvallen veranderd de berg weer voor je gevoel. Wij zijn zwaar onder de indruk van dit stuk natuurschoon.

Eerst zijn we naar het zogenaamde huis van Laurens of Arabia gegaan. Dit lijkt niet op een huis maar de plek waar hij bivakkeerde gaven hem en nu ons ook een prachtige kijk over de omgeving. Voor de lunch hebben we nog een zogenaamde brug beklommen. Dit is een overlapping van rotsen die op een brug lijkt. Dit stuk hebben we nog gedaan op onze slippers maar daar hebben we maar daarna gauw van afgezien. De lunch werd door Attallah gemaakt op een schaduwrijke plek waar we even heerlijk hebben gezeten en gepeuzeld. De lunch werd door hem bereid op een klein vuutje naast de jeep en de klep van de Jeep fungeerde als zijn keuken zoals hij zelf zij. Uiteraard ging dit alle gepaard met het onafscheidelijke kopje mierzoete thee. De verhouding hier is 1/3 suiker, water en wat theeblaadjes. Bedouine whiskey wordt het hier genoemd. Op zich zijn wij geen thee drinkers, en al helemaal niet met suiker, maar hier maakt het best lekker zo in die warmte. Na de lunch zijn we een stuk verderop door een fabelachtige mooie canyon gelopen. Aan het begin zijn wij afgezet en Attallah stond ons aan de andere kant op te wachten. De avonturen waren nog niet afgelopen. Een tweede brug kon beklommen worden. Karin en ik hebben daar van afgezien maar Ellen heeft hier haar klimgeit capaciteiten ten volle benut en heeft de brug getrotseerd. Inmiddels begon het al richting avond te lopen en zijn we naar ons overnachtingsgrot gereden.

Een prachtplek met airo, prachtige zwembaden, een jacuzzi en een bar met rekken met koude flessen witte wijn. Hier noemen ze dat een fatamorgana hahaha. Het was een plek in een open grot met zand, stenen, en dat was het. Back to the nature dus en precies wat we ook wilden. Terwijl Attallah het eten ging bereiden wat een verrassing moest zijn, hebben wij ons discreet teruggetrokken op een plek tussen de rotsen om te genieten van een mooie zonsondergang en een stiekem wijntje. Slim als dat we zijn hadden we wijn meegenomen voor dit soort momenten. Omdat het voor hun geloof niet is toegestaan om alcohol te gebruiken doen we het maar stiekem zodat ze zich er niet aan hoeven te storen. Het eten was echt een verrassing. Een maaltijd die op originele wijze onder de grond is opgewarmd en bestaat uit kip, rijst,kruiden en wat groente. Na het eten nog wat bij het vuurtje gezeten, en omdat we redelijk kapot waren zijn we snel in onze slaapzakjes gedoken en op de dunne matrasjes zijn we onder het wakend oog van een volle maan al snel in slaap gevallen. Wel bijzonder hoor als je dan in de nacht wakker word en de maan en de sterren ziet. Een geweldige ervaring. Attallah heeft nog wel wat geel spul gestrooid rond onze grot om slangen en andere beesten hopelijk tegen te houden.

Vrijdag 16-9-16

Redelijk vroeg werden we wakker van het gerammel van de potten en pannen omdat Attallah bezig was met het ontbijt. Na deze gegeten te hebben, ons kampement te hebben opgeruimd ging de reis dieper de woestijn in richting de Saoedische grens. Hier hebben we een pittige wandeling / beklimming gemaakt. De berg op met uitzicht over de omgeving en de grens van Saoedi-Arabië. De hele tijd hadden we geen enkel bereik met onze telefoons maar daar boven op de berg werden we direct door de sms diensten van harte welkom geheten in Saoedi-Arabië. Wat is de wereld dan weer ineens klein. De wandeling was bijzonder mooi. Eenmaal weer terug bij de Jeep zijn we weer wat noordelijker getrokken. Onderweg kwam Attallah nog een vriend tegen. Een herder met schapen die het erg druk hadden op deze rustplaats om voor het nageslacht te zorgen. Wederom onder het genot van een door de herder aangeboden zoete thee hebben we daar en poosje gezeten alvorens weer door te reizen naar de lunchplek in de schaduw van een grot. Attallah wist ons te vertellen dat er ergens in de buurt een Bedouine familie stond. Dit vonden wij best interessant en gaven hem aan dat we het leuk zouden vinden als we daar ook langs zouden gaan. Na het eten ging de tocht dus naar de zoektocht naar de familie die we op een gegeven moment ook gevonden hebben. Hier werden we erg vriendelijk ontvangen. Wel werd er direct verteld dat we alles mochten fotograferen behalve de vrouwen, wat we uiteraard gerespecteerd hebben. Na wat te hebben rond gewandeld in hun soort nederzetting die bestaat uit een tent en veel geiten werden we uitgenodigd om mee te eten. Dit hebben we vriendelijk afgeslagen omdat we net een lunch achter onze kiezen hadden. Wat wel (bleek achteraf) heel bijzonder was is dat ze voor ons een Bedouine koffie hebben bereid. Dit zijn sterk ruikende koffiebonen die samen met Kardemon (een kruid) gestampt word en vervolgens in heet water moet trekken. Dit smaakt erg lekker. Zeker omdat we al aardig naar koffie begonnen te verlangen. Na enige tijd met handen en voeten en een beetje Engels met de familie te hebben gecommuniceerd, waarbij het voornamelijk ging over leeftijd, hoeveelheid kinderen en onze namen zijn we weer verder gereisd. Karin en Ellen waren ondertussen opgemaakt door de kinderen die make-up gebruiken van gekleurde stenen die als je ze schraapt en nat maakt een kleurtje geven op je gezicht. De volgende stop was groot zandduin. Hier krijg je echt het idee in de woestijn te zijn. Prachtige duinen van rood zand die door de wind net op golven lijken. We zijn gestopt onder aan het duin en hebben deze vervolgens beklommen. Wel zonde om te zien dat zo’n blank duin dan vol met voetstappen komt te liggen. Ook hier weer een poosje zitten genieten voordat we weer op weg gaan bij een ander grot voor de maaltijd en de overnachting. Terwijl Attallah ging koken trokken wij ons weer terug op de rotsblokken voor ons stiekem wijntje en weer een prachtige zonsondergang. Terwijl wij daar van zaten te genieten kwam ook Bianca met haar vriend langs. Zij heeft ook nog een poosje bij ons genietplekje gezeten.

Inmiddels was het eten klaar en hebben we gezamenlijk gegeten. Na het eten hebben we nog muziek gemaakt bij het kampvuur. De vriend van Bianca had namelijk zijn Arabische gitaar meegenomen. Omdat dit onze laatste avond in de woestijn was hebben we bij het licht van de volle maan een korte wandeling gemaakt en nog zitten genieten van deze prachtige plek waar we morgen helaas afscheid van moeten nemen. Bij een uitgaand kampvuurtje zijn we weer in de open lucht in onze slaapzakken heerlijk in slaap gevallen.

Zaterdag 17-9-16

Na ons ochtend ritueel ging de reis weer naar het resthouse. Hier hebben we afscheid genomen van onze gastheren onder het genot van 2 heerlijke bakken koffie. Die hadden we wel gemist hoor.

De reis gaat nu naar Petra.

Na eerst in Wadi Musa te hebben gepind zijn we nog gaan lunchen bij het restaurant waar we eerder hadden gegeten. En weer kregen we eetles van de man daar. Hij raadde ons een heerlijk gerecht aan en die was ook erg lekker. Het hotel ligt ongeveer een kilometer van de stad. Na het inchecken zijn we direct naar het zwembad gegaan om het woestijn vuil van ons af te laten weken. Hier hebben we tot de avond gezeten met met een koude witte wijn en een grote koude bier. Ook erg lekker hoor. Na ons verder opgefrist te hebben zijn we in de avond in de buurt opzoek gegaan naar een restaurantje waar we lekker hebben gegeten en onze digitale zaken als facebookfilmpjes en Vlog op het internet hebben gezet.

Zondag 18-9-16

De wederom grote dag. We gaan Petra bezoeken. 1 van de 7 wereldwonderen. De ingang ligt 500 meter van het hotel dus dat is lekker makkelijk. Na de ingang is het een stukje lopen voordat je bij de Siq komt. Een soort canyon die toegang geeft naar de prachtig uitgehakte tempels en tombes. Ondertussen wordt je wel lastig gevallen door verkopers van kaarten, stenen en andere zogenaamde bedouinsche meuk Nou je raakt echt zwaar onder de indruk als je de Siq uitkomt en daar het wereldwonder de Schatkamer mag aanschouwen. Het is echt prachtig en niet te bevatten dat dit mogelijk was in die tijd. Na van onze verbazing te zijn bekomen zijn we doorgelopen naar de Romeinse tempel. Vervolgens de trap op in de veronderstelling dat we naar het Monastry zouden lopen. Na wat klim en klauterwerk kwamen bij de ingang waar iemand woont. Deze man zei dat we al de zoveelste zijn maar liet ons wel zien hoe we wel op de goede weg konden komen. De klim naar het Monastry was zwaar. Een uur naar boven lopen over trappen en steile hellingen. Maar dat was zeker de moeite waard. Wat is het mooi daarboven. Wel stoer van ons hoor want we hebben menig aanbod om met paard, ezel, of kameel deze hele weg vanaf de ingang te voet hebben afgelegd. Maar denk je er te zijn kan je nog een stuk hoger klimmen met een prachtig uitzicht over de vallei. Nou die hebben we ook maar even gepakt. Je wordt daar wel hartelijk ontvangen door de plaatselijke uitbater die je verwelkomd met…….je raad het al. Mierzoete thee. Eenmaal weer naar beneden geklauterd hadden we ons zelf een koude drank en hamburger beloofd maar omdat ze daar 3 keer de hoofdprijs vroegen zijn we maar naar de uitgang gelopen. Onderweg nog wel een souvenir gescoord voor op onze commode tussen al onze herinneringen.

Nu hebben we al veel gezien op onze reizen maar hier zijn we werkelijk zwaar van onder de indruk geraakt.

Eerst wilde wat eten bij het restaurant van de avond ervoor. Maar als we een wijntje wilde doen moesten we binnen gaan zitten omdat het een een of ander islamitische feestdag was. Dat hebben we afgeslagen. Weer in ons hotel Petra Palace zijn we gaan zwemmen in het zwembad op de derde verdieping. Bij de bar beneden heb ik de drankjes besteld en gevraagd of het mogelijk was om een hamburger te bestellen. In gebrekkig Engels kreeg ik te horen dat dat kon en hij zou het komen brengen. Resultaat was een uitgebreide lunch met alles er op en eraan. Ook lekker.

Maandag 19-9-16

Omdat we ook gelezen hadden dat er een klein Petra bestaat zijn we daar naar toe gereden. Dit is inderdaad een plek waar je ook die prachtige uitgehouwen kustwerken kan bewonderen zonder opdringerige verkopers of entree gelden. Hier hebben wij een gids genomen die ons door klein Petra heeft geloodst en daarbij veel wist te vertellen over de geschiedenis van die tijd. Onderweg zijn we nog even op de foto gegaan bij een stok oud vrouwtje die liet zien hoe je wol maakt. Ook hier zat een klimmetje bij in. Boven aangekomen heb je weer een prachtig uitzicht en een plaatselijke verkoper die je verwelkomd met…ja hoor…mierzoete thee. Hier hebben we even lekker relaxed. Weer beneden aangekomen zijn we op het aanbod van de gids ingegaan een waterput te gaan bekijken en zijn we nog naar een Nabateers dorp zijn gegaan. Volgens de geschiedenis het eerste dorp in die tijd waarin iedereen nog een nomadisch bestaan heeft.We werden ook nog uitgenodigd om bij hem thuis een lunch te gebruiken waar we op in gegaan zijn. Je komt dan in hun woning. Een kamer met 4 matrassen en wat kussens en natuurlijk, wat je in alle landen ook ziet, een TV. De lunch was eenvoudig maar smaakte verrukkelijk. Heerlijke kip in een prutje die je op een gezamenlijk groot bord met rijst giet en vervolgens met een soort dunne pannenkoek opschept en op eet. Hier kan menig restaurant nog een puntje aan zuigen. Na afscheid te hebben genomen van onze gids gaf Karin aan dat ze een bord had gezien naar Wadi Arabi waar ze graag wil gaan kijken.

Wij de weg op gereden om er vervolgens al snel achter te komen dat de weg was afgesloten. Eigenwijs als we zijn natuurlijk toch doorgereden natuurlijk. Onderweg kwamen we de wegwerkers tegen en die gaven aan dat we gewoon door konden rijden. Dit was een best spannende route door de bergen daar. Deels verhard en deels onverhard. Als je eenmaal de bergen uit ben dan kom je in de vallei uit waar ook Wadi Arabi ligt. Dit zijn een soort zandduinen die erg op de woestijn lijkt. Na nog een stukje onverhard richting de Wadi te zijn gereden en moeten stoppen omdat de weg wel erg zanderig werd hebben we nog zo’n duin beklommen. Eenmaal boven moest je wel vol in de remmen omdat de andere kant heel stijl behoorlijk naar beneden liep. Prachtig om te zien.

Na wat te hebben genoten van het uitzicht en met wat moeite weer uit het zanderige gedeelte te zijn gereden hebben we de zelfde (afgesloten) weg weer terug genomen naar het hotel. Wel moesten we onderweg een paar honderd vliegen de auto uit jagen die naar binnen gekomen waren in de duinen. Hier weer even lekker met onze voetjes in het zwembad gezeten met een drankje. In de avond hebben we gegeten in de straat onder zeer luid getoeter van alle soorten auto’s die hier rond rijden. Deze auto zijn beplakt met verkiezingsposters omdat de Jordanezen morgen naar de stembus gaan. Het is nog heel lang onrustig geweest buiten door al dat getoeter.

Dinsdag 20-9-16

Vandaag gaan we naar de dode zee. Omdat de kortste weg om op de dead sea highway te komen weer via de afgesloten weg loopt hebben we die weer genomen. Deze weg is om sommige plekken erg mooi maar kan ook saai zijn. We hadden geboekt bij hotel Sehatty. Toen we daar aankwamen kregen we toch wel een teleurstelling te verwerken. Het hotel die boven op een berg ligt. Dus ver van de dode zee voldeed niet aan de verwachtingen die we hadden gekregen via het internet. Het zwembad was binnen, wijn drinken was daar niet mogelijk en van een terras met ligstoelen hadden ze nog niet gehoord. Dit was echt een hotel waar islamitische mensen het waarschijnlijk erg naar hun zin hebben maar wij niet omdat we de laatste dagen toch in wat luxe wilden doorbrengen.

Gelukkig konden we zonder kosten annuleren en zijn we opzoek gegaan een luxer hotel. Dat is gelukt. Het dead sea spa hotel is het geworden. Waar we heerlijk in de dode zee kunnen drijven, ons met modder insmeren en van 5 zwembaden gebruik kunnen maken.

Hier gaan we nu enkele dagen lekker decadent vertoeven……ook erg lekker.

Woensdag en donderdag 21 en 22 -9-16

Genieten van zon, dode zee, zwembad en bruin brood.

Geen gedoe over bikini’s, geen stiekem wijntje maar gewoon doen wat we altijd doen.

Ons welverdiende verwenmoment.

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2019 COELKA Vakantie blog

Thema door Anders Norén